เช้าวันต่อมา...
ลิลลี่ตื่นขึ้นมาก็รู้สึกปวดเนื้อปวดตัวไปหมดโดยเฉพาะตรงนั้น เธอนอนนิ่ง ๆ เพื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แล้วภาพทุกอย่างก็ฉายชัดเข้ามาในความคิด เธอจำได้ทุกอย่าง... ยิ่งคิดก็ยิ่งหน้าแดง
แกร๊ก~
ลิลลี่หลับตาลงทันที ที่ได้ยินเสียงลูกบิดประตูห้อง คงเป็นมาร์ตินเข้ามาสินะ เธอยังไม่กล้าสู้หน้าเขา ขอแกล้งทำเป็นหลับก่อนก็แล้วกัน
"พี่ลิลลี่ครับ ตื่นได้แล้วครับ สายแล้วนะ" มาร์ตินเดินเข้ามา ก็ยืนข้างเตียงแล้วเรียกเบา ๆ
"....." เงียบ... ลิลลี่ทำเหมือนว่าเธอยังไม่ตื่น แต่มาร์ตินก็ยิ้มออกมาเมื่อเห็นอย่างนั้น เขานั่งลงที่บนเตียงข้าง ๆ คนที่หลับอยู่ ก่อนจะก้มลงไปกระซิบปลุกที่ข้าง ๆ แก้ม
"พี่ลิลลี่ครับ ตื่นมากินข้าวได้แล้วนะครับ ผมหิวแล้วถ้าผมไม่ได้กินข้าว เดี๋ยวผมกินอย่างอื่นแทนนะครับ" ได้ผล... เพราะลิลลี่ลืมตาขึ้นมาทันที ก่อนจะถามออกไปเหมือนคนที่พึ่งตื่นนอน...
"ตื่นแล้ว ทำไมต้องเสียงดังด
