ตอนที่ 2 ไม่ได้อยากเป็นน้องชาย

เลิกเรียน... วันนี้มาร์ตินเลิกเรียนก่อน เมื่อออกจากห้องเรียน เขาก็มานั่งรอหญิงสาวที่โต๊ะม้านั่งหินอ่อนประจำทันที และไม่นานลิลลี่ก็เดินลงมาพร้อมกับเพื่อนสาวอย่างมินนี่ มินนี่ที่เดินมา ก็เห็นชายหนุ่มรุ่นน้องนั่งคอยอยู่ เลยหันไปพูดกับเพื่อนสาวทันทีว่า... "ยัยลิลลี่ดูนั่น ไหนแกบอกว่าวันนี้เราจะเดินเล่นที่ห้างด้วยกัน แล้วจะให้ฉันไปส่งที่บ้านไง นู่น... น้องตินมารอรับแบบนี้ คงอดไปเดินเล่นแล้วล่ะแก" "พูดเบา ๆ สิแก ฉันว่าพวกเราเดินไปทางอื่นดีกว่าก่อนที่ตินจะเห็นเรา" ลิลลี่ดึงแขนเพื่อนสาวไว้ทันที และกำลังจะหันหลังเดินไปทางอื่น แต่ว่า... "ไม่ทันแล้วแก โน่น... น้องตินเดินยิ้มมาแต่ไกลแล้ว" มินนี่บอกพร้อมกับพยักพเยิดหน้าให้ลิลลี่มองมาร์ติน ที่เดินยิ้มเข้ามาหาทั้งคู่ "สวัสดีครับพี่มินนี่คนสวย เลิกเรียนกันแล้วเหรอครับ" มาร์ตินทักทายเพื่อนของพี่สาวคนสวยทันทีที่เดินมาถึง เขารู้จักมินนี่ดีเพราะเธอคือเพื่อนสนิทของลิลลี่ "แหม... พูดถูกใจพี่จริง ๆ งั้นรับยัยลิลลี่ไปเลยจ้า พากลับบ้านดี ๆ นะ ขับรถดี ๆ ด้วยล่ะ" มินนี่ยิ้มรับอย่างถูกใจที่ถูกมาร์ตินร่ายมนต์ใส่ด้วยคำหวาน ก่อนจะดันตัวเพื่อนสาวไปหาชายหนุ่มรุ่นน้อง เหมือนยกประเคนให้เลย "เดี๋ยวยัยมินนี่ แกทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง ไหนว่าเราจะพากันไปเดินห้าง แล้วแกจะไปส่งฉันที่บ้านไง" ลิลลี่หันไปพูดกับเพื่อนอย่างไม่พอใจที่ถูกเทซึ่ง ๆ หน้า แถมยังยัดเยียดเธอให้กับมาร์ตินอีก ไม่เหมือนกับที่พูดไว้ก่อนหน้านั้นเลย "เอาน่า ไปเดินห้างวันหลังก็ได้ วันนี้น้องตินอุตส่าห์มานั่งคอยตั้งนาน ฉันจะได้ไม่ต้องขับรถวนไปวนมาให้เปลืองพลังงานของชาติด้วยไง" มินนี่พูดกับเพื่อนอย่างไม่ใส่ใจ เธอยกเอาเรื่องพลังงานมาพูด เหมือนเตี๊ยมกับมาร์ตินเอาไว้อย่างดี "แหม... นอกจากความสวยแล้ว พี่มินนี่ยังเป็นคนจิตใจดี เป็นคนสวยรักษ์โลกด้วยนะครับนี่ สุดยอดจริง ๆ เลยครับ พี่ลิลลี่ดูไว้นะครับ มาด้วยกันก็ต้องกลับด้วยกันสิครับ จะได้ช่วยชาติประหยัดพลังงาน โลกจะได้ไม่ร้อนไปมากกว่านี้" มาร์ตินพูดไปก็ยิ้มไป แถมยังยกนิ้วโป้งขึ้นทั้งสองข้างเพื่อชมคนสวยรักษ์โลกอย่างมินนี่อีกด้วย ก่อนจะหันไปพูดกับพี่สาวข้างบ้านอย่างชอบใจ "ชิ~ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะสองคนนี้ เตี๊ยมกันมาก่อนหรือเปล่าเนี่ย" ลิลลี่ที่เห็นทั้งคู่เข้าขากันได้ดี ก็เริ่มจะหมั่นไส้ จึงถามออกมาอย่างจับผิด "เตี๊ยมอะไรกัน ไป ๆ กลับบ้านกันได้แล้ว เดี๋ยวเย็นกว่านี้ รถจะติดเอานะ ยิ่งจะเปลืองพลังงานของชาติ" มินนี่พูดพร้อมกับเดินจูงมือกันไปที่รถซึ่งจอดอยู่ใกล้ ๆ กัน บนรถ... "พี่ลิลลี่อยากแวะไปเดินเล่นที่ห้างก่อนมั้ยครับ" มาร์ตินถามคนที่เอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือ เมื่อมานั่งในรถแล้ว เพราะเขาได้ยินที่พี่มินนี่บอกว่าจะพากันไปเดินเล่นที่ห้าง "ก็ดี แวะห้างก่อนก็ได้ ตอนแรกว่าจะไปซื้อของกับยัยมินนี่สักหน่อย จากนั้นก็ว่าจะไปหาอะไรกินกัน เพราะวันนี้เลิกเรียนเร็ว" ลิลลี่เมื่อได้ยินคำถาม ก็เงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะคิดครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นมา "ได้เลยครับ งั้นคาดเข็มขัดนิรภัยก่อนนะครับ" พูดจบมาร์ตินก็เอื้อมมือมาดึงสายเข็มขัดนิรภัย มาคาดให้คนที่เล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ทันที "นี่!!! ทำอะไรน่ะไอ้เด็กแสบ" ลิลลี่เอนตัวไปด้านหลังจนแทบจะจมไปกับเบาะรถทันที ที่ใบหน้าหล่อ ๆ อยู่ตรงหน้าอกของเธอ ในตอนที่เขาเอื้อมมือมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้ "ก็คาดเข็มขัดให้ไงครับ พี่ลิลลี่ชอบลืมคาด มันผิดกฎหมายนะครับ" มาร์ตินพูดขึ้นหน้าตาเฉย ในตอนที่ถอยออกมาแล้ว และคาดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองบ้าง "จะไปได้หรือยังล่ะ ลีลาอยู่ได้" ลิลลี่พูดออกมาเชิงดุเล็กน้อย แต่เป็นดุแก้เขิน เพราะตอนนี้หัวใจของเธอเต้นแรงมากกับความใกล้ชิดเมื่อสักครู่นี้ "คร้าบบบ ไปแล้วคร้าบบ" มาร์ตินพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะขับรถออกไปจากมหาวิทยาลัย สวัสดีค่ะ ฉันชื่อลิลลี่ เดชาสิริ กำลังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยชื่อดัง คณะบริหาร ปี 4 ที่ฉันเรียนด้านบริหารธุรกิจ สาขาการเงินและการธนาคาร ก็เพราะพ่อของฉันเป็นเจ้าของธนาคารใหญ่แห่งหนึ่งค่ะ และพ่อยังดำรงตำแหน่งเป็นถึงผู้บริหารเลยทีเดียว ส่วนแม่ก็เป็นแม่บ้าน แม่ชอบทำอาหารให้ฉันกับพ่อแล้วก็คนข้างบ้านอย่างครอบครัวกิ๊บสันทาน ส่วนคนที่ขับรถอยู่นี่เขาชื่อมาร์ติน กิ๊บสัน เขาเด็กกว่าฉัน 2 ปี เด็กคนนี้ติดฉันแจตั้งแต่ฉันอายุ 6 ขวบ และเขาอายุ 4 ขวบ เรียกว่าตามติดเหมือนเงาก็ว่าได้ ไล่ยังไงก็ไม่ยอมไป เด็ก ๆ ก็เดินตามให้ฉันดูแล พอโตมาหน่อยก็กลับกลายเป็นว่าเขามาคอยดูแลฉัน แม้ว่าฉันจะไม่ต้องการ โดยเขาชอบยกเหตุผลว่ารับปากกับแม่ของฉันไว้ว่าจะดูแลฉันอย่างดี เพื่อตอบแทนที่แม่ของฉันทำอาหารอร่อย ๆ ให้ทานมาโดยตลอด ชิ... ใครต้องการให้นายมาดูแลกันล่ะ นายมาร์ติน ห้างสรรพสินค้า... เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้าแล้ว ทั้งสองคนก็เดินไปด้วยกัน ซึ่งก็เรียกสายตาจากหลาย ๆ คนได้เป็นอย่างดี เพราะแม้ความจริงมาร์ตินจะอายุน้อยกว่าถึง 2 ปี แต่เขาก็สูงกว่า ตัวใหญ่กว่าลิลลี่มาก จึงทำให้คนอื่น ๆ มองว่าทั้งสองเป็นคนรักกัน มากกว่าพี่สาวกับน้องชาย "พี่ลิลลี่จะมาซื้ออะไรที่ห้างเหรอครับ" มาร์ตินถามขึ้นเมื่อเดินมาสักพักแล้ว และยังไม่เห็นวี่แววว่าลิลลี่จะแวะที่ไหนเลย "ว่าจะซื้อพวกเครื่องสำอางน่ะ ครีมล้างหน้าหมดพอดี เลยว่าจะชวนยัยมินนี่มาช่วยเลือก แต่นายก็มาทำให้แผนการของฉันพังหมด" ลิลลี่เงยหน้าขึ้นมาตอบอย่างหงุดหงิด ที่ไม่ได้มาชอปปิงตามประสาสาว ๆ กับเพื่อนรัก "อ๋อ... อย่าทำหน้าหงุดหงิดสิครับ เดี๋ยวตีนกาถามหานะ เอาแบบนี้มั้ย ผมขอไถ่โทษด้วยการจ่ายให้เอง พี่ลิลลี่อยากได้อะไร ก็ซื้อได้เต็มที่เลย" มาร์ตินพูดขึ้นมาอย่างคนใจป้ำ "ชิ~ เป็นเด็กเป็นเล็ก เอาเงินมาจากไหนกัน" ลิลลี่ทำเสียงงอน ๆ ใส่คนที่อายุน้อยกว่าเธอ "โธ่~ ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าผมทำงานมาตั้งนานแล้ว เงินแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาอย่างแน่นอน" มาร์ตินพูดขึ้นมาอย่างโอ้อวด เพราะถึงแม้ว่าเขาจะเรียนอยู่ แต่เขาก็ทำงานช่วยที่บ้านมาตั้งแต่เด็ก แถมยังร่วมลงทุนกับเพื่อนด้วย เขานี่เรียกได้ว่าอัจฉริยะด้านไอทีก็ว่าได้ "ตามใจ หมดตัวก็อย่ามาบ่นให้ได้ยินก็แล้วกัน" ลิลลี่ไม่เถียงต่อ เธอเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์แบรนด์เครื่องสำอางหรู โดยมีอีกคนเดินตามไปด้วย จังหวะนั้นเองก็มีเสียงเรียกมาร์ตินขึ้น... "อ้าว~ ติน มาเดินห้างเหมือนกันเหรอ" หญิงสาวคนหนึ่งทักทายขึ้น พร้อมกับเดินมายิ้มหวานให้ชายหนุ่ม "ใช่ เรามาซื้อของน่ะ ลูกตาลก็มาซื้อของเหรอ" มาร์ตินหันไปตอบเพื่อนร่วมห้องเรียนของเขา "ก็ใช่น่ะสิ ลูกตาลก็นึกว่าตินรีบกลับบ้าน ไม่คิดว่าจะมาห้าง ไม่งั้นจะได้มาด้วยกัน" ลูกตาลพูดกับมาร์ตินด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างคนมีความสุข ลิลลี่มองดูก็รู้สึกไม่ชอบรุ่นน้องคนนี้เท่าไร ที่ชอบมาทำตัวสนิทสนมกับมาร์ตินหลายครั้งแล้ว เธอรู้สึกขัดหูขัดตาและไม่ชอบใจเลย เธอจึงมองทั้งสองด้วยสายตาดุ ๆ "จะไปได้ยัง" ลิลลี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ นั่นทำให้ลูกตาลหันไปมองลิลลี่อย่างสงสัย เพราะเธอเห็นมาร์ตินไปไหนมาไหนกับผู้หญิงคนนี้บ่อย ๆ เรียกว่ามาพร้อมกันกลับพร้อมกันทุกวันก็ว่าได้ "นี่ใครเหรอติน ไม่เห็นเคยแนะนำให้เรารู้จักเลย ลูกตาลเห็นว่าไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ๆ" ลูกตาลถามขึ้นในที่สุด เมื่อเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ได้ "อ๋อ นี่พี่ลิลลี่ พี่ลิลลี่เป็น..." "สวัสดีจ้ะ พี่ชื่อลิลลี่นะ เป็นพี่สาวข้างบ้านของมาร์ตินน่ะ พ่อแม่ของพวกเราสนิทกันมาก เลยไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ๆ" ลิลลี่ตอบกลับไป และพูดถึงความสนิทสนมของทั้งคู่ออกไป เพื่อให้อีกคนรู้ว่าทำไมทั้งสองถึงมาเรียนและกลับบ้านพร้อมกันบ่อย ๆ นั่นทำให้มาร์ตินมีสีหน้าไม่พอใจออกมาเล็กน้อย เพราะเขาไม่ชอบคำว่าพี่สาว ที่ออกจากปากของลิลลี่ เพราะเขาไม่เคยคิดว่าเธอเป็นพี่สาวเลยสักครั้ง "ว้าว สวัสดีนะคะพี่ลิลลี่ ลูกตาลชื่อลูกตาลนะคะ ลูกตาลเรียนห้องเดียวกันกับตินค่ะ" ถึงแม้ว่ามาร์ตินจะไม่พอใจ แต่ลูกตาลกลับดีใจมากที่ได้ยินอย่างนั้น เพราะคิดว่าคนนี้ไม่ใช่ศัตรูหัวใจของเธอ จึงยิ้มกว้างออกมาพร้อมกับแนะนำตัวกับพี่สาวของชายหนุ่มที่เธอแอบรัก "งั้นตินขอตัวก่อนนะ จะได้ไปซื้อของน่ะ เดี๋ยวมันดึกแล้วรถจะติดเอา" มาร์ตินพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าทักทายกันเสร็จแล้ว "โอเค งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่มหาลัยนะ" ลูกตาลที่แม้ว่าอยากจะตามไปด้วย แต่เห็นสีหน้าที่เหมือนหงุดหงิดของมาร์ตินก็ต้องยอมถอยออกมาก่อน "อืม ไปเถอะพี่ลิลลี่" มาร์ตินพูดจบก็แตะเอวบางของลิลลี่ และดันตัวให้เดินไปข้างหน้าทันที จากนั้นทั้งสองก็เลือกซื้อของด้วยกัน และตรงกลับบ้านทันที เพราะพัชรินทร์โทรมาตามและบอกว่าทำกับข้าวไว้รอแล้ว โดยที่ภายในรถไม่มีการพูดคุยกันอีกเลย