บทที่ 37 ไม่เฝ้าได้ไง

1780 คำ

ฉันลุกไปเข้าห้องน้ำหลังจากพี่ปุณณ์เดินหน้ายุ่งออกไป เดาได้ว่ามีไม่กี่คนที่เข้ามาถึงในห้องของเขาได้ จากนั้นไม่นานฉันก็อาบน้ำเสร็จ แต่ปัญหาคือไม่มีเสื้อผ้าเลย ชุดนักศึกษาที่ใส่หลังสอบก็กระจัดกระจายและไม่เหมาะกับการใส่ซ้ำ ส่วนชั้นในของฉันถูกอีกคนทิ้งเอาไว้ที่พื้น ทั้งเพ้นตี้สีเนื้อถูกฉีกขาดไปแล้ว พอเห็นแบบนี้พลันทำให้ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นราวกับเป็นภาพยนตร์เรื่องหนึ่งที่กำหนดเรตผู้ชมเอาไว้ที่ 18+ ทันที แฟนฉันคือคนหื่นไม่เกินจริง ฉันเปิดตู้เสื้อผ้าจากนั้นหยิบเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนไปทางขาวขึ้นมาสวมแต่ขนาดตัวของมันที่ใหญ่เสียจนยาวไปถึงเข่าทำให้ฉันแทบไม่ต้องใส่กางเกงด้วยซ้ำ แต่เมื่อติดกระดุมพบว่าไหล่มันหลุดไปหนึ่งข้าง ฉันจึงพับแขนขึ้นไปที่ข้อศอกจากนั้นออกไปด้านนอก แต่ทว่าคนที่มาห้องต่างสำลักน้ำจนไอกันหน้าดำหน้าแดง แคก แคก แคก ฉันยืนหน้าเหวอนิด ๆ เพราะในห้องมีพี่ปัณณ์ พี่ปั้น และพี่ริน คาดว่าคงมาห

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม