เช้าวันเสาร์เวลาหกโมงเช้าซึ่งเป็นเวลานัดที่ไม่ควรนัดเช้าขนาดนี้สักนิด ฉันเดินหาวโดยเอาหน้าซุกคนที่ร้องตามมาด้วยให้นำทางไป มือกอดเอวเอาไว้หลวม ๆ โดยไม่แคร์สายตาเพื่อนร่วมคณะสักนิดจนกระทั่งไอ้พี่ยอดตะโกนด่า
“ต้องติดขนาดนั้นเลย...คนนะไม่ใช่ปาท่องโก๋”
ฉันหันหน้ายุ่งขวับไปทางไอ้พี่รหัสตัวแสบไม่แชต บอกสักนิดว่าไอ้พี่ชายสองคนกับพี่สกายไปด้วย
มันน่าโมโห
“เจอหน้าก็กัดเลยนะ ไม่ได้กินข้าวเช้าหรือไง” ฉันเท้าเอววีนทันทีที่เจอหน้า พร้อมกับทำท่าจะแทงเข่าใส่พี่รหัสตัวเอง
แทนที่จะห้ามปรามเพื่อนไม่ให้มาวุ่นวายกับน้อง ตอนนี้กลายเป็นพี่มันต้องลากสังขารมาด้วย อยากสมน้ำหน้าก็อยาก แต่เมื่อเห็นพี่หมอเมฆลากกระเป๋ามาด้วยทำให้มองไปรอบ ๆ ดูเหมือนปีนี้ครึกครื้นเกินไปหรือเปล่า นอกจากคณะอื่นแล้วมหาวิทยาลัยอื่นก็มาร่วมด้วย
“พี่ยอดทำไมคนคณะอื่นมาเยอะ”
“แฟนคุณทุนหนาค่าคุณโมจิ คณบดีกลัวเงินจะเหลือมั้งเลยชวนนักศึ
