พี่เทมกับพี่สกายช้ำแค่ภายใน หลังจากดูอาการกับสแกนสมองและตรวจเช็กทั่วร่างกายแล้วไม่ได้มีสิ่งใดบาดเจ็บ ดังนั้นหมอจึงให้ออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่วันที่สอง แล้วพวกเขาก็มาเยี่ยมว่าที่น้องเขย ที่ดูเหมือนพี่ชายแสนดีของฉันจะยอมรับในตัวเขามากขึ้น
“เป็นไงบ้างไอ้อ่อน”
“ใครอ่อนครับพี่...พูดให้มันดีครับ”
อื้อ...ถอนคำพูดเมื่อกี้ก่อน ดูเหมือนจะยังไม่ดีนะ...หมายถึงสันดานพี่ชายฉันน่ะ ที่พี่ไมล์สถามตรงตัวแล้ว
“นึกว่าตัวเองหนังเหนียวหรือไง กระโดดไปรับมีด”
“เปล๊า...กลัวคนแก่แถวนี้เดี้ยงไปแล้วเดี๋ยวแฟนผมจะร้องไห้ตาบวมเสียเวลามาเฝ้านอนกอดก็ไม่ได้”
“กูปีสี่เนาะ...ยังไม่แก่ค้า...อีกอย่างกูก็จะหลบอยู่แล้ว รนหาที่เอง”
“หลบอะไรก่อน...แค่ตุ๊กแกยังกลัวจนกอดกูไม่ยอมลงเดินด้วยซ้ำ นี่มีดเนอะมึงจะหลบยังไงล้มไปกองแบบนั้น”
สงครามน้ำลายยังคงแฟ่ดกันต่อไปจนฉันส่ายหน้า มองไปยังไอ้พี่ยอดรักกับไอ้พี่ยูตะที่หอบเอาของกินมา
