เมื่อออกจากโรงพยาบาลเป็นวันที่ทุกคนกลับบ้านกันพอดี พวกเราจึงแยกกลับโดยบ้านพี่ปุณณ์เอารถตู้มารับฉันจึงนั่งมาด้วยเพราะโดนบังคับ ส่วนรถที่พี่ไมล์สเอามาให้จึงต้องให้พี่ชายขับกลับ
“แม่ให้มึงกลับบ้าน” เสียงพี่ปัณณ์เอ่ยขึ้นหลังจากรถแล่นขึ้นทางด่วน และใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่งน่าจะถึงบ้านที่กรุงเทพ
“บอกแม่ว่ายังเจ็บแผลจะนอนคอนโดก่อนสะดวกดี” พี่ปุณณ์ดูเหมือนจะไม่อยากกลับบ้านนะ แต่ฉันรู้ว่าเพราะอะไร
“ถุย...สะดวกกับผีนะสิ...แม่บอกต้องกลับไม่กลับจะไปลากตัวมึงจากคอนโด”
พี่ปุณณ์ดูไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่แต่จะขัดที่บ้านคงไม่ได้ หากเขากลับบ้านฉันก็คงต้องกลับบ้านเหมือนกัน เอาไว้ค่อยมาเยี่ยมคนป่วยก็แล้วกัน
เมื่อมาถึงบ้านฉันต้องแปลกใจเมื่อคุณแม่เดินมาหาฉันเป็นคนแรก เหมือนฉันว่าน่าจะผิดคนนะ
“เป็นยังไงบ้างลูกขวัญเอ้ยขวัญมานะลูกนะ”
ดะ...เดี๋ยวนะ...คนที่คุณแม่ควรพูดคำนี้น่าจะเป็นพี่ปุณณ์ไม่ใช่ฉันไม่ใช่หร
