ฉันกลับมาห้องพี่ปัณณ์และคิดว่าคงไม่กลับบ้านหรือไปนอนที่อื่นเหมือนไอ้พวกพี่ชายว่าหรอก ฉันก็โตแล้วนะอายุก็ยี่สิบแล้วด้วย มีความคิดกว่าเมื่อก่อนเยอะจนเมื่อถึงห้องทรุดลงกับโซฟาแล้วอยากเอาตีนก่ายหน้าผาก
“แรงไปปะ...ตัดพี่ตัดน้อง”
“ตัดมึงด้วยค้าไอ้พี่ยอด...เล่นอะไรกันเป็นเด็ก” ฉันขึงตาใส่พี่ยอดในฐานะที่เป็นทั้งพี่รหัสและก็พี่ชายแม้ไม่แท้ก็เหมือนแท้นั่นแหละ แทบจะเป็นคนในครอบครัวเดียวกันด้วยซ้ำ
“เฮ้ย...พี่ไม่เกี่ยวนะ เมื่อคืนไอ้ปุณณ์ก็ปากหมา ไอ้สกายก็หวงก้าง มันก็เลยเป็นอย่างนั้น”
“เออ...แล้วไงวะ หวงก้างแต่ไม่คิดอะไร แล้วจะกักบอกอยากคบ เป็นพี่ยอดไม่โมโหเหรอวะ คนนะเว้ยไม่ใช่ลูกบอลโยนไปโยนมา แล้วเมื่อกี้นี่นะอีพี่ปุณณ์พูดถูกต้องมาก ไม่ด่าสักทีพวกพี่ ๆ ไม่ดีขึ้นหรอก”
พี่ยอดเกาหัวโดนฉันบ่นไปด้วยอีกคน ทั้งที่ฉันก็รู้แหละว่าไม่ใช่พี่เขาที่ต้นคิด น่าจะเป็นพี่เทมกับพี่สกายต้องการแยกฉันจากพี่ปุณณ์
