บทนำ...

🍡ฉันคือโมจิ หนึ่งในผู้หญิงในไม่กี่คนของสาขาวิศวกรรมโยธา หน้าสวยหุ่นปัง แต่ความรักไม่ปังตามหน้าตาของฉันหรอกนะ แม้ว่าฉันอุตส่าห์ตั้งใจเป็นแฟนที่ดีของคนที่ฉันคุยด้วย แต่ไอ้บ้านั่นดันบอกว่า เพราะฉันไม่ยอมให้เอาก็เลยไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น! ฉันผิดนักหรือไงที่หวงตัว! แถมไอ้แฟนเก่าบ้านั่นก็เพิ่งจะคบกันได้แค่เดือนเดียว แต่จ้องจะล่อเสียแล้ว ซ้ำฉันปฏิเสธไป มันโกรธ ไม่ตอบแชต โทรไปก็ไม่รับ แล้วแบบนี้จะอยากให้ฉันวางใจอยากมอบของรักของหวงให้ยังไง! พอกันทีผู้ชายชั่ว ๆ ฉันจะไม่สนคนแบบนี้แล้ว! แต่ปณิธานนั้นก็ดันมาสะดุดเพราะเพื่อนของพี่รหัสดันมาวุ่นวายกับฉันเสียนี่ เห็นหล่อแบบนี้หากหลุดมาถึงปากฉันละก็รับรองว่าไม่ใช่คนดีอะไร ปีนี้ผ่านมาจนถึงเดือนแปด ฉันเลิกกับผู้ชายมาแปดคนแล้ว จะมองท่าทางรักจริงหวังฟันของเหล่าผู้ชายพวกนั้นไม่ออกก็ควายแล้ว "มุกเข้าห้องผิดนี่คิดว่าฉันจะเชื่องั้นเหรอ" "ไม่!" “ก็รู้นี่...แล้วยังจะตามฉันมาอีก” "ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องใส่ใจ นี่ลุงหลงตัวเองมากเลยดิ...หน้าตาเหมือนเห็บหมา...แล้วยังชอบเอาท่าหมาอีก...เหอะคิดว่าคนแบบนี้น่าคบมากมั้ง...ฉันก็คิดว่าห้องเช่านี้มีผีเลยเดินมาดู แล้วก็จริงมีผีเปรตกำลังผสมพันธุ์" “ถ้าฉันเห็บหมาแล้วเธอเป็นอะไร” “เป็นโมจิคนสวยของสาขาวิศวฯ โยธาไง” “คิดว่าสวยแล้วจะด่าใครก็ได้งั้นเหรอ” “ทำไมจะด่าไม่ได้...ปากหมาใส่ฉันก่อนนี่ มีปากคนเดียวหรือไง บอกอะไรให้นะ ฉันได้คีย์การ์ดนี่มาเป็นผู้เช่าคนใหม่ ถ้าเดาไม่ผิดคุณคงเป็นเจ้าของห้อง ถ้าห้องจะเอาไว้เชือดแบบนี้ฉันไม่เช่าแล้ว เอาเงินมัดจำของพี่ชายฉันคืนมา” อีกคนหันมาหลังจากทำตัวเหมือนหมาติดเป้ง แต่แทนที่จะรูดซิปก่อนจะหันมา ดันหันมาโชว์ของต่อหน้าฉันก่อนจะเก็บไอ้ท่อน ๆ เหมือนบ้องข้าวหลามเข้าที่แถมยังมองฉันแบบยิ้มสะใจ กรี๊ดดด! อะไรของไอ้รุ่นพี่บ้านั่นเนี่ย!!?