ปราลีตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของแผ่นดิน แผงอกแกร่งให้ความอบอุ่นปลอดภัยจนอดไม่ได้ที่จะซุกกายเข้าหาอีกนิด มือเล็กโอบรอบเอวสอบ หลับตาพริ้ม ริมฝปากอวบอิ่มแต้มรอยยิ้ม
แรงขยับเพียงเล็กน้อยของคนตัวบางปลุกให้เจ้าของอกแกร่งรู้สึกตัวตื่น เขาหลุบตามองคนช่างยั่วแสนใจร้ายที่กำลังซุกซบหาความอบอุ่นจากร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาแล้วก็ต้องอมยิ้มละมุน
แม้ว่าเธอจะใจร้าย แต่เขาก็รักเธอที่สุด ตลอดชีวิตไม่เคยมีใครเข้ามาแทนที่เธอในหัวใจของเขาได้เลย ถึงจะรู้ว่าไม่มีวันได้สมหวัง แต่ใจเจ้ากรรมกลับไม่ยอมปล่อยเธอออกไปเสียที
เขาลอบถอนหายใจ ยกแขนทั้งสองข้างโอบกอดร่างบอบบางแต่เย้ายวนอิ่มเอิบด้วยวัยสาว แล้วจูบกลางศีรษะทุยด้วยความรักสุดหัวใจ
คนใจร้ายเงยหน้าขึ้น หนุ่มสาวสบตากันอยู่นาน ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน
“นายตื่นแล้วเหรอ ฉันกวนหรือเปล่า”
“เปล่าครับ นี่ก็สายแล้ว”
“นอนต่อเถอะ เมื่อคืนนายแทบไม่ได้นอน”
