คนตัวบางชะงักเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงร่างกายอย่างแรงจนร้อนวูบวาบไปทั้งตัว หลบสายตาคมมีเสน่ห์เป็นพัลวัน รู้สึกเขินอายแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง
“นาย...ให้ฉันเรียกนายเหรอ”
“ครับ เรียกผม อย่าเรียกคนอื่น”
แววตาร้อนแรงบ่งบอกถึงความปรารถนาฉายชัด ไม่ใช่ไม่คิดปิดบังแต่มันห้ามไม่อยู่ ซึ่งเจ้าตัวยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนใช้สายตาแบบไหน
“อะ อื้อ รู้แล้ว นายกลับห้องได้แล้ว ฉันจะนอน”
“ไม่กลัวผมแอบไปหาลิลลี่แล้วเหรอครับ”
“ก็ลองดูสิ”
คนตัวโตหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตวาววับท่าทางเอาเรื่องนั่นไม่ได้น่ากลัวสักนิด แต่มีหรือที่เขาจะกล้า แม้ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีอย่างเขาจะกำลังมีความต้องการเรื่องอย่างว่ามากมายก็ตามที
ก็ดันรับปากทุกคนไปแล้วนี่ ว่าจะไม่ขัดใจคนตัวบางตรงหน้า อย่างไรก็ต้องทำให้ได้ รู้สึกแค่ไหนก็ต้องอดทน
“ใครจะกล้ากับคุณปายล่ะครับ”
“รู้จักกลัวฉันบ้างก็ดี จะได้ทำงานด้วยกันได้ง่าย ๆ ห
