มือที่กำลังทาลิปสติกชะงักเมื่อเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ปราลีเหลือบมองนาฬิกาเล็กน้อยแล้วเดินไปเปิดประตูต้อนรับแม่บ้านด้วยความแปลกใจเพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอาหารกลางวัน
“ยังไม่เที่ยงเลยค่ะป้าน้อยหน่า ทำไมรีบมาตามปายไปกินข้าวคะ”
“ไม่ได้มาตามไปกินข้าวค่ะ แต่มีแขกมาหาคุณปาย”
“ใครคะ เพื่อนปายเหรอ”
คนสวยเดินกลับมาที่โต๊ะเครื่องแป้ง ฉีดพรมน้ำหอมกลิ่นโปรดแล้วส่องกระจกสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมอีกครั้ง แม้จะอยู่บ้านแต่คนอย่างปราลีต้องสวยทุกวัน
“ไม่ใช่เพื่อนค่ะ คุณภาสกรต่างหาก”
“พี่ภาสหรือคะ”
หัวคิ้วทั้งสองข้างขยับเข้าหากันอัตโนมัติ ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กสายที่ไม่ได้รับหรือข้อความของเขาก็พบเพียงความว่างเปล่า เขาไม่ได้โทรมานัดก่อนตามที่เคยตกลงกันเอาไว้
“เขามาทำไมคะ ป้าน้อยหน่าได้ถามไหม”
“จะมาทำไมล่ะคะ ก็มาหาคุณปายสิ”
“อันนั้นรู้ค่ะ แต่ปายไม่ได้นัดเขานี่คะ วันนี้วันหยุด ปายก็ไม่
