หลายวันต่อมา
การทำงานในออฟฟิศยังคงวุ่นวายเฉกเช่นเดิม เพิ่มเติมคือตอนนี้โปรดปรานระแวงคนในออฟฟิศ กลัวว่าจะรู้เรื่องระหว่างตนเองและเหมันต์ยิ่งกว่าเดิม
แม้จะเคยจับเข่าคุยกันกับเขาหลายครั้ง เกี่ยวกับการรักษาความลับเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา และเหมันต์พยักหน้ากึ่งสมยอมเข้าใจ แต่เมื่อถึงเวลางานเขาก็ทำแบบเดิมอีก ไม่ได้สนใจความวิตกกังวลของเธอแม้แต่น้อย
พรึ่บ!
“ว้าย!”
คนตัวเล็กซึ่งกำลังยืนเหม่อลอยหน้าอ่างล้างจานภายในครัวของบริษัทสะดุ้งโหยง เมื่อถูกมือหนาสวมกอดจากด้านหลัง เธอรีบใช้ศอกดันอีกฝ่ายออกห่าง ก่อนจะรีบหันมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง
ไม่มีคนอยู่...
“เห้อ~ เหม อย่าทำแบบนี้ได้ไหม” น้ำเสียงเหนื่อยอ่อนใกล้จะยอมแพ้อีกฝ่ายเต็มทน
ทว่าเจ้าของร่างสูงกลับคลี่ยิ้มกวนประสาท กอดอกพิงโต๊ะรับประทานอาหารด้วยความสบายใจตอบกลับมาหน้าซื่อ
“ไม่มีใครอยู่ออฟฟิศแล้ว สองทุ่มแล้ว”
มันเกี่ยวกับเวลาด้วยหร
