Chapter 22
"ปล่อยนะ!! " พอปลายฝนถูกทิวาฉุดออกมาถึงด้านนอกก็พยายามจะแกะมือเขาออกจากการเหนี่ยวรั้ง
"อย่าให้เห็นว่าทำแบบนั้นอีก"
"ทีตัวเองทำอะไรก็ได้ คนอื่นทำบ้างก็ผิดไปหมด"
"ฉันทำอะไร"
"ต้องให้ฉันได้บอกด้วยเหรอ ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองทำอะไรอยู่"
"นั่นมันเพื่อนของฉันทั้งนั้น"
"พลก็เป็นเพื่อนของฉันเหมือนกัน"
"เพื่อนงั้นเหรอ? เชื่อตายล่ะ ถ้าคิดจะแรดก็คลอดลูกของฉันออกมาก่อนแล้วกัน"
เพี๊ยะ!!! หญิงสาวตบหน้าเขาทันทีที่พูดจบ มือหนายกขึ้นมาลูบตรงที่ถูกตบ
"เอาแล้วไง.. ตบกันแล้ว.. เราเข้าไปห้ามดีไหม" จ๊อบซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนักหันไปพูดกับอารยา
"อย่าเพิ่งดีกว่าค่ะพี่ ปลายฝนเป็นคนตบคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง"
เพื่อนหลายคนวิ่งตามออกมาดูเหตุการณ์เพราะกลัวจะมีเรื่องใหญ่กว่านี้
"นายไม่มีสิทธิ์มาดูถูกฉันแบบนี้"
"แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาตบหน้าฉัน" ทิวาเอื้อมไปกระชากแขนของเธออย่างแรง
"ฉันเจ็บนะ!"
มือแกร่งบีบแข
