หลังจากวันนั้นที่ฉันป่วย ก็ถูกย้ายไปทำงานที่โรงอาหาร ต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด ทั้งงานและเพื่อนร่วมงาน แต่โชคดีหน่อยที่ฉันทำงานในครัวเป็น
ตั้งแต่เปลี่ยนไปทำงานในครัว ฉันแทบไม่ได้แตะหนังสือเลย ตื่นเช้ามืดก็ต้องทำกับข้าว เตรียมตัวไปทำงาน เพราะรถรับส่งมารับฉันเป็นคนแรกและส่งเป็นคนสุดท้าย ถึงบ้านก็มืดแล้ว กว่าจะทำมื้อเย็น อาบน้ำ ก็ถึงเวลานอนพอดี ได้อ่านหนังสือแค่บนรถนิดหน่อยเท่านั้น
ส่วนพ่อเลี้ยงหลายวันถึงจะมาหาฉันที แต่ทุกครั้งที่เขามาก็จะมีอาหารมาส่ง วันไหนเขาไม่มาก็จะไม่มีอาหารอะไรมาส่งเลย
"รีบล้างให้มันเร็วๆ หน่อยได้มั้ย คนงานจะมากันแล้ว" ป้าหัวหน้าแม่ครัวบอกฉันที่นั่งล้างหม้อขนาดใหญ่อยู่ท้ายครัว
"จ้ะป้า"
"ล้างเสร็จก็ไปตักข้าว"
"จ้ะ" ฉันรับคำแล้วรีบล้างอุปกรณ์ต่างๆ แล้วไปยืนตักข้าวให้คนงาน ทั้งที่คนอื่นก็ว่างกัน แต่ป้าก็ไม่ใช้ เป็นแบบนี้ทุกวันเลย แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร
"เพิ่มอีกมั้ยจ้ะ
