"ขอโทษ" ผมบอกด้วยน้ำเสียงเบาหวิวรู้สึกผิดกับคนตัวเล็ก ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะไม่ทำแบบนั้นเลย
"ขอโทษเรื่องอะไร อึกๆๆ" เธอสะอื้นถี่ๆ เหมือนใจจะขาด ผมต้องลูบหลังปลอบ
"ขอโทษที่อยากให้เมียอ้อน ถึงขั้นใช้งานเมียทำงานตากแดด ล้านจานจนมือเปื่อย" พูดแล้วก็รู้สึกเจ็บใจ ที่ตัวเองให้ร่างเล็กๆ นี่ ทำงานหนักขนาดนั้น เพียงเพราะอยากให้เธอเลิกพยศ และกลับมาอ้อน
"ไม่ให้คนมาส่งข้าว ให้กินบะหมี่กับไข่ทุกวัน ฮือออ" บอกทั้งน้ำตา ผมได้ยินแล้วเจ็บปวดเหลือเกิน
"เรื่องนี้ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันสั่งให้น้าจันทำกับข้าวไปส่งให้ทุกมื้อ ไม่คิดว่าวุ้นเส้นจะกล้าไม่ไปส่ง ไม่รู้จริงๆ ว่าเมียฉันได้กินแค่ไข่กับต้มบะหมี่"
วันนั้นผมไปหาผักกาดโดยไม่ได้บอกให้ที่บ้านเตรียมกับข้าวเผื่อ จึงรู้ว่าเมียตัวเองได้กินแค่ไข่กับบะหมี่ ทันทีที่รู้ก็สั่งให้ไอ้ไผ่ไปสืบมาว่าเกิดอะไรขึ้น และก็ได้รู้ความจริงว่า น้าจันได้ทำกับข้าวให้ผักกาดทุกมื้อ แ
