4. ปรนนิบัติ

หลังจากคืนนั้นที่เขาทำกับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า รุ่งเช้าฉันก็รู้สึกปวดหัว ระบมไปทั้งตัว กลับมานอนซมที่ห้องตัวเอง ถึงสองวันเต็ม โดยมีน้าจันคอยดูแล ส่งข้าวส่งน้ำ ส่วนไอ้คนที่ทำให้ฉันมีสภาพนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา เช้าวันที่สามฉันดีขึ้นมากแล้ว จึงลงมาทานข้าวเช้าเอง แต่ไม่คิดว่าจะเจอพ่อเลี้ยงนั่งอยู่ในห้องอาหาร ฉันเบรกเท้าแทบไม่หัน แล้วจะหันหลังขึ้นไปบนบ้าน แต่... "คิดจะหนีงั้นเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้หันมามอง "เปล่าซะหน่อย" ฉันเชิดหน้าขึ้น แล้วเดินเข้าไปในห้องอาหาร นั่งลงที่ตัวเอง "ตักข้าว" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง วุ้นเส้นเดินเข้ามาตักข้าวให้ฉันและพ่อเลี้ยง ก่อนจะเดินออกไป เหลือเพียงฉันและคนตัวโต "คืนนี้ขึ้นไปหาฉันที่ห้อง" เขาบอกเสียงเรียบ ก่อนลงมือทานข้าวจ่อ "ไปทำไม มีอะไรคุยกับตรงนี้ก็ได้" ฉันไม่ไปห้องเขาอีกแล้ว "ทำหน้าที่ของเธอไง" เขาเหลือบตามองฉัน "ผะ...ผักกาดไม่ไปหรอก" ฉันตะกุกตะกัก "อย่าลืมว่าฉันเสียเงินซื้อเธอไปเท่าไหร่" "คุณย่าคืนให้คุณหมดแล้วนี่ ส่วนเงินสดบอกเลขบัญชีมาเดี๋ยวผักกาดโอนคืนให้" สินสอดที่เขาเอาไปสู่ขอฉัน คุณย่าก็คืนให้เขาหมดแล้ว บอกให้เอามาดูแลฉันดีๆ ส่วนเงินสดคุณย่าโอนเข้าบัญชีฉัน ซึ่งฉันจะคืนให้เขาทั้งหมดอยู่แล้ว คืนนั้นเลยไปหาเขาที่ห้องเพื่อถามเลขบัญชีไง แต่ก็เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น เลยไม่ได้ถาม "อวดดี!" "!!!" ฉันเม้มปากแน่น เลิกคุยกับเขา นั่งกินข้าวเงียบๆ จะได้รีบออกจากตรงนี้ หลังจากทานข้าวเสร็จฉันก็หยิบหนังสือไปอ่านที่ระเบียงส่วนพ่อเลี้ยงขับรถออกไปทำงาน มื้อเที่ยงและเย็นไม่เห็นกลับมาทานข้าวที่บ้าน ซึ่งฉันก็ไม่สนใจอยู่แล้ว เขาจะกินไม่กินก็เรื่องของเขา ทานมื้อเย็นเสร็จ อ่านหนังสือต่อสักพักใหญ่ๆ ฉันถึงเข้าไปอาบน้ำ เตรียมตัวนอน แต่เปิดประตูห้องน้ำออกมาก็ตกใจ เมื่อเห็นคนตัวโตนั่งอยู่บนเตียงฉัน "คุณมาทำไม" "ฉันบอกให้เธอไปหาที่ห้อง" เสียงเข้ม "ผักกาดไม่อยากไป" "ก่อนมาย่าเธอบอกว่ายังไง" "....ผะ..ผักกาดอาบน้ำพึ่งเสร็จนี่" ฉันนิ่งคิด ก่อนจะตอบตะกุกตะกัก คุณย่าบอกว่าห้ามดื้อกับพ่อเลี้ยง ฉันต้องเป็นเด็กดี เป็นภรรยาที่ดีของสามี "มานี่" เขาตบขาตัวเอง "อะไร" ฉันจับผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ห่อหุ้มร่างกายแน่น ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาเขา "นั่งลง" เขาสั่ง ใช้สายตาบอกให้ฉันลงตัก "ดะ...เดี๋ยวผักกาดไปใส่เสื้อผ้าก่อน" "นั่งลง!" น้ำเสียงเข้มขึ้น "..." ฉันเลี่ยงไม่ได้ ค่อยๆ นั่งลงบนตักแกร่ง "ทำให้ฉันพอใจ" "....พ่อเลี้ยงไม่ชอบผักกาดนี่ ผักกาดทำยังไงพ่อเลี้ยงก็ไม่ชอบอยู่ดี" "...." เขามองฉันนิ่ง สายตาคมนั้นดุยิ่งกว่าอะไร "...." ฉันเงียบปาก หลบสายตาคม นั่งนิ่งอยู่บนตักแกร่ง เหมือนแมวน้อยนั่งบนตักเสือยังไงยังงั้น "เก่งนักนะ" "ไม่ได้เก่งซะหน่อย" ฉันบอกปากยื่น ก้มลงมองมือตัวเอง "...." "...." ทุกอย่างเงียบลง พ่อเลี้ยงไม่ได้พูดอะไรต่อ เช่นเดียวกับฉันที่เอาแต่นั่งมองมือตัวเอง แต่ก็อดสงสัยไม่ได้จึงแอบชายตาขึ้นมอง ก็พบว่าเขาจ้องมองฉันอยู่ "ดะ...เดี๋ยวผักกาดนวดให้ เหมือนที่นวดให้คุณย่า" ฉันค่อยๆ ยื่นมือไปนวดแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเขา "ฉันหน้าเหมือนย่าเธอเหรอ" "ไม่ใช่ก็นวดได้ คุณย่าชมว่าผักกาดนวดเก่งนะ เดี๋ยวผักกาดนวดไหล่ให้ด้วย" ฉันลุกจากตักแกร่ง ขึ้นไปคุกเข่าบนเตียง นวดไหล่กว้างให้พ่อเลี้ยง มือที่สัมผัสลงบนเนื้อทำเอาใจเต้นแปลกๆ แล้วภาพคืนนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัว ฉันรู้ว่าภายใต้เสื้อนั้น ดูดีแค่ไหน "อืมมม" เสียงครางเปล่งออกมาเบาๆ ทำให้ฉันยิ้ม นั่นแสดงว่าเขาสบายยังไงล่ะ ฉันนวดไหล่ให้เขาต่อสักพักใหญ่ จึงเอ่ยถามขึ้น "พ่อเลี้ยงนอนลงมั้ย ผักกาดนวดขาให้ ถ้าง่วงจะได้หลับไปเลย" "อือ" เขาขานรับ แล้วล้มตัวลงนอน ฉันปรนนิบัตินวดขาให้เขาเหมือนที่ทำให้คุณย่าบ่อยๆ นวดอยู่นานสองนาน พ่อเลี้ยงก็หายใจเข้าออกสม่ำเสมอ "พ่อเลี้ยงคะ" ฉันเรียกเบาๆ เช็กว่าเขาหลับจริงรึเปล่า "...." ไร้เสียงตอบรับ แสดงว่าหลับไปแล้วจริงๆ ฉันยิ้มกริ่ม ลงจากเตียงไปใส่เสื้อผ้า คืนนี้รอดพ้นเงื้อมมือของเขาแล้ว คิกๆ แต่ดีใจได้ไม่นาน เสียงทุ้มก็ดังขึ้น "อ่อยงั้นเหรอ" "พะ...พ่อเลี้ยง!"