3. คืนแรก nc+++

พอทานข้าวเสร็จฉันก็ออกมานั่งเล่นริมสระ เพราะไม่มีอะไรทำ พลางคิดเรื่องที่เกิดขึ้น จนกระทั่งมื้ออาหารเย็น น้าจันมาเรียกไปทานข้าว ซึ่งไร้เงาของเจ้าของบ้าน "พ่อเลี้ยงล่ะคะ" ฉันถามน้าจัน เมื่อเห็นโต๊ะอาหารจัดไว้ที่เดียว "เห็นคุณไผ่บอกว่างานในไร่มีปัญหา พ่อเลี้ยงน่าจะกลับดึกค่ะ" "อ๋อค่ะ" ฉันพยักหน้าเข้าใจทั้งที่ไม่รู้ว่าคนชื่อไผ่เป็นใคร พลางเดินไปนั่งลงเก้าอี้ แต่ทานข้าวได้ไม่น่านานก็ได้ยินเสียงรถ "อ้าวไหนว่ากลับดึก" น้าจันพึมพำ ก่อนจะรีบเดินออกไป "พ่อเลี้ยงมาเหรอคะ" ฉันถามน้าจันที่เดินกลับมาในห้องอาหาร "ค่ะ กลับมาแล้ว แต่บอกไม่รับอาหารเย็น" "อ๋อ ค่ะ^^" ฉันรับคำยิ้มบางให้น้าจัน แล้วนั่งทานข้าวต่อ แต่ว่าวันนี้จะไม่ได้เจอหน้าเขาเหรอ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเขานะ "พ่อเลี้ยงอยู่ไหนคะ" ถามน้าจันหลังจากยกน้ำขึ้นดื่ม "น่าจะอยู่ห้องทำงานค่ะ" "ขอบคุณค่ะ" ฉันวางแก้วน้ำลง แล้วรีบเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้าน แต่ลืมไปว่าตัวเองไม่รู้ว่าห้องทำงานของพ่อเลี้ยงอยู่ที่ไหน แต่ที่แน่ๆ อยู่ปีกขวาของบ้านแน่นอน ฉันเดินวนไปมาดูประตูห้องที่เหมือนๆ กันหมดอยู่สักพัก ก่อนตัดสินใจเคาะประตูบานหนึ่ง ก๊อกๆ "พ่อเลี้ยงอยู่มั้ยคะ ผักกาดขอเข้าไปนะ" ฉันเคาะประตู ขออนุญาตก่อนเปิดประตูยื่นหน้าเข้าไปสำรวจก่อนว่าใช่รึเปล่า แต่ก็เจอกับความว่างเปล่า ห้องนี้ไม่ใช่ห้องทำงาน ฉันทำแบบเดิมกับอีกห้อง และอีกห้อง ก๊อกๆ "พ่อเลี้ยงอยู่มั้ยคะ ผักกาดขอเข้าไปนะ" ฉันยื่นหน้าเข้าไปสำรวจ แต่มันก็ไม่ใช่อีกเช่นเคย เพราะมันคือห้องนอนขนาดใหญ่ และขณะที่ฉันกำลังจะปิดประตูห้องนอน เสียงทุ้มเข้มก็ดังขึ้น จนฉันสะดุ้งตกใจ "ทำอะไรของเธอ!" "พะ...พ่อเลี้ยง" "ฉันถามว่าทำอะไร มาอ่อยงั้นเหรอ" เขาเหยียดยิ้มมุมปาก "เปล่านะคะ" ฉันรีบปฏิเสธ "หึ! เข้าไปทำหน้าที่ของเธอเป็นไง" เขาผลักฉันเข้าไปในห้อง ทำให้ฉันได้กลิ่นเหล้าจากตัวเขา นี่เขาดื่มมางั้นเหรอ "นี่คุณจะทำอะไร" ฉันถอยหลังชิดผนัง มองคนตัวโตที่ก้าวเข้ามาหา "อย่าเล่นตัวฉันไม่ชอบ" เขาคว้าแขนฉันแล้วกระชากให้เดินตาม "ไม่เอาฉันจะกลับห้อง" ฉันโวยวายพยายามแกะมือโตออกจากข้อมือ เขาบีบมันแรงไปแล้วนะ ผลัก! เขาผลักฉันลงบนเตียงนอนใหญ่ "จะ...จะทำอะไร" ฉันรีบถอยหลัง แต่เขากลับจับเขาฉันไว้แล้วดึงกลับไปที่เดิม ไอ้คนตัวโตนี่แรงเยอะชะมัด "ทำอะไรงั้นเหรอ คนที่แต่งงานแล้วเขาทำอะไร" เขากระตุกยิ้มมุมปาก เขาเมาเกินไปไม่มีสติแล้ว "ไม่นะ ปล่อย!" ฉันดีดดิ้น พยายามลงจากเตียง แต่พ่อเลี้ยงไม่ยอม เขาจับฉันกดไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง "จะดิ้นทำไม ทำอย่างกับไม่เคยไปได้!" ว่าแล้วเขาก็ก้มลงไซร้ซอกคอฉัน "ไม่นะ! ไม่เอา!!" ฉันพยายามดิ้น แต่ก็ไม่เป็นผล หรือนี่จะเป็นคืนเข้าหอคืนแรก ที่ฉันพยายามเลี่ยงมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ หลังจากจบพิธีแต่งงานเล็กๆ ที่บ้านคุณย่า ฉันก็ขออยู่กับคุณย่าต่ออีกอาทิตย์ ตอนแรกคุณย่าไม่ยอม แต่พ่อเลี้ยงช่วยพูดให้ เขาอนุญาตให้ฉันอยู่กับคุณย่าก่อน ครบกำหนดแล้วเขาจะมารับ ตอนนั้นฉันคิดว่าเขาเป็นคนใจดีซะอีก แต่วันนี้ที่เขาไปรับฉัน นอกจากคุยกับคุณย่าแล้ว เขาก็ไม่คุยกับฉันสักคำ ระหว่างทางก็เอาแต่เงียบ ทำหน้าเคร่งขรึมตลอด มื้อเที่ยงก็ไม่ยอมคุยด้วย ฉันจึงตระหนักได้ว่า เขาไม่ชอบขี้หน้าฉัน! "อ่ะ! เจ็บ!!" ฉันสะดุ้งตกใจ ออกจากห่วงความคิด เมื่อรู้สึกเจ็บตรงใจกลางลำตัว นี่ฉันตัวเปลือยเปล่าตั้งแต่ตอนไหน! "ซี๊ดดด เชี่ยเอ๊ย!!" เขาสบถอย่างหัวเสียง ก้มลงมองจุดนั้น "มะ...ไม่เอาแล้ว ฮือออ" ฉันส่ายหัว พยายามถอยตัวออกห่างจาก แต่กลับโดนเขาดุ "อยู่นิ่งๆ!" สวบ! "อร๊ายยยย!!!" ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลพราก เมื่อเข้าเข้ามาในคราวเดียว มันเจ็บตรงนั้นเหมือนใจจะขาด "ฮือออ" "ผ่อนคลาย!" เขามองหน้าสั่งเสียงดุ นั่นยิ่งทำให้ฉันร้องไห้หนัก "ฮืออออ ผักกาดอยากกลับบ้าน ไม่เอาแล้วฮืออออ" "เชื่อฉัน ผ่อนคลาย แล้วจะไม่เจ็บ" เขาลูบหัวฉัน พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ฮือออ อึกๆ อือ" ฉันมองสบตาคม แล้วพยักหน้าเชื่อฟัง พยายามผ่อนคลาย แต่ในตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าผ่อนคลายคือยังไง ฉันผงกหัวขึ้นเพื่อมองจุดนั้น แต่กลับถูกคนตัวโตบนร่าง โน้มตัวลงมาปิดปาก จุ๊บ จุ๊บ เขาขบเม้มริมฝีปากฉันเหมือนหยอกล้อ มือโตของเขาสัมผัสไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย ทำให้ฉันเคลิบเคลิ้ม ก่อนจะค่อยๆ ส่งลิ้นเข้ามา ฉันไม่ได้นึกรังเกียจแต่อย่างใด นอนนิ่งให้เขาสัมผัสกดจูบอยู่แบบนั้น ยังไงสักวันเรื่องแบบนี้ก็ต้องเกิดขึ้น เพราะฉันก็เป็นภรรยาของเขาแล้ว "อืออ" ฉันเผลอส่งเสียงอันน่าอายออกมา หลับตาพริ้มให้คนตัวโตสัมผัส จุ๊บ "ฉันขยับนะ" เขาผละจูบออก บอกเสียงทุ้ม "...." ฉันเอียงหน้าหลบสายตาคม แต่แล้วก็ต้องหันกลับมามอง เมื่อเขาเริ่มขยับส่วนนั้น "อ่ะ! อื้อออ!" ฉันยกมือขึ้นปิดปาก ตาโตกับสัมผัสที่เขาทำ ความรู้สึกเจ็บก่อนหน้าทุเลาลงมาก และมันก็เริ่มเปลี่ยนจากความเจ็บ เป็นความรู้สึกที่ฉันไม่เคยพบเจอ "ซี๊ดดดด แน่นสัส!" เขากัดกรามแน่น "อื้อ!!!.พอแล้ว" ฉันดันหน้าท้องแกร่งออก ให้เขาพอแค่นี้ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นคืออะไร "หึ! ปล่อยมาเลย" พ่อเลี้ยงกระตุกยิ้ม และยิ่งโหมสะโพกเข้าใส่มากยิ่งขึ้น "อื้อๆๆ ไม่เอา! ไม่! ไม่!!" ฉันส่ายหัวรัวๆ ปฏิเสธ เขายิ่งขยับสะโพกแรงขึ้นเร็วขึ้น จนฉันกรีดร้อง "อร๊ายยย!!" อยู่ๆ ฉันก็เกร็งกระตุก พร้อมกับความรู้สึกที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นี่มันเกิดอะไรขึ้น ตับ ตับ ตับ "ซี๊ดดด โอ้ววววว" พ่อเลี้ยงขยับสะโพกต่ออีกสองสามครั้ง ก็คำรามเสียงดัง พร้อมกับมีน้ำอุ่นๆ เข้ามาในท้องฉัน ฉันเม้มปากหันไปทางอื่น รู้สึกอับอายกับสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันก็แค่อยากคืนเงินสินสอดที่คุยย่าโอนเข้าบัญชีฉัน คืนให้เขาก็แค่นั้นเอง ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉันไม่น่าอยากคุยกับเขาวันนี้เลย ไว้คุยพรุ่งนี้ก็ได้แท้ๆ "หึ! เก่งนี่ ทำให้ฉันปล่อยในได้" เขาจับคางฉันให้กลับมาสบตา กระตุกยิ้มเหยียด "พูดเรื่องอะไร ปล่อยนะ!" ฉันปัดมือโตออก แล้วใช้เรี่ยวแรงที่เหลือพยายามลุกขึ้น ขยับตัวออกจากเขา แต่เขาไม่ยอม มือโตรั้งฉันไว้แล้วขยับสะโพกเข้าใส่ ตับ! "อื้อ!!" ฉันบีบแขนโตแน่น หน้าเหยเก "ต่ออีกยกแล้วกัน"