1. รับผิดชอบ

แนะนำตัวละคร เมฆาหรือเมฆ พ่อเลี้ยงไร่องุ่นที่ใครๆ ต่างนับถือ รูปร่างสูงโปร่งสมส่วน ตาคม จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากได้รูป หล่อคมเข้มและรวยมาก เพราะทำธุรกิจหลายอย่าง เจ้าระเบียบ เข้มงวด เย็นชา และเจ้าชู้ เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่ไม่คิดจริงจังกับผู้หญิงคนไหน ผักกาด สาวสวยน่ารัก ผิวขาวตัวเล็ก ตากลมโต จมูกรั้น ปากอวบอิ่ม แก้มนุ่มนิ่มที่ใครๆ เห็นก็อยากฟัด เธอถูกคุณย่าเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่จำความไม่ได้ เพราะคุณย่าเอ็นดูเธอมากกว่าใครๆ ทำให้คนในบ้านไม่พอใจ และคอยกลั่นแกล้งเธอเสมอ ณ ไร่แสงตะวัน ที่ใครๆ ก็อยากเข้ามาทำงาน ถึงพ่อเลี้ยงเมฆาเจ้าของไร่ จะเจ้าระเบียบและเข้มงวดขนาดไหน แต่ก็ดูแลใส่ใจคนงาน ทั้งเงินและสวัสดิการดี ยิ่งสาวๆ ที่หมายปองพ่อเลี้ยง ยื่นใบสมัครกันยาวเป็นหางว่าว "อยากได้อะไรก็บอกน้าจันกับวุ้นเส้น" เสียงเข้มบอก เมื่อจอดรถหน้าบ้านหลังใหญ่โตกลางไร่ "ค่ะ" ฉันรับคำพลางมองรอบๆ "จะนั่งอีกนานมั้ย" เขาถามก่อนจะเปิดประตูลงรถไป ฉันรีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วตามลงไปทันที "อยู่นี่ห้ามสร้างความวุ่นวายฉันไม่ชอบ!" เขายกกระเป๋าเดินทางลงจากรถ บอกฉันด้วยน้ำเสียงเข้ม ก่อนจะกลับขึ้นรถแล้วขับออกไป ปล่อยฉันทิ้งไว้คนเดียว กับกระเป๋าใบโต ฉันมองตามรถไปจนลับตา ก่อนจะกวาดตามองรอบๆ บ้านหลังใหญ่โต ก็มีผู้หญิงวัยกลางคนและหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับฉันเดินออกมาจากบ้าน "ยินดีต้อนรับค่ะแม่เลี้ยง น้าชื่อจันนะคะ ส่วนยัยนี่วุ้นเส้น" หญิงวัยกลางคนแนะนำตัวเองและหญิงสาวข้างๆ "ผักกาดค่ะ^^" ฉันแนะนำตัว พร้อมรอยยิ้มหวานเป็นมิตร แต่ดูเหมือนว่าเธอคนนั้นดูจะไม่ชอบฉัน "เชิญแม่เลี้ยงเข้าบ้านค่ะ ข้างนอกอาการร้อน" น้าจันผายมือเชิญฉัน "เรียกผักกาดก็พอค่ะ" "ไม่ได้หรอกค่ะ คุณแต่งงานกับพ่อเลี้ยงแล้ว ก็ต้องเป็นแม่เลี้ยงของไร่" "พ่อเลี้ยงไม่ได้เต็มใจแต่งด้วยสักหน่อย บังคับกันชัดๆ" คนชื่อวุ้นเส้นพูดขึ้น แสดงสีหน้าไม่ชอบฉันอย่างชัดเจน "อีวุ้น!!" น้าจันถลึงตามองปรามคำพูด "ฉันพูดอะไรผิดตรงไหน มาวันแรกพ่อเลี้ยงก็ไม่จะสนใจซะแล้ว" "แกนี่มัน!! รีบขนกระเป๋าเข้าบ้านไป! ก่อนที่ฉันจะทุบกระบาลแก" น้าจันเงื้อมือขึ้นจะทุบจริงๆ "ชิ!" เธอสะบัดหน้า แล้วเดินไปลากกระเป๋าใบโตของฉันเข้าบ้านไป "อย่าไปฟังมันเลยนะคะ มันปากแบบนี้แหละ" "ไม่เป็นไรค่ะ^^" ฉันยิ้มบาง ไม่ได้รู้สึกโกรธ เพราะที่เธอพูดก็มีส่วนถูก พ่อเลี้ยงไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับฉัน จริงๆ ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ก่อน "กรี๊ดดด!!" เสียงกรีดร้องดังลั่น ทำให้ฉันที่นอนอยู่สะดุ้งตื่น "ผักกาดทำไมทำแบบนี้!!" พี่วีถามเสียงดัง ฉันลุกขึ้นนั่ง รีบดึงผ้าห่มปิดร่างกายโป๊เปลือยของตัวเอง มองผู้ชายที่นอนข้างๆ อย่างมึนงง "เกิดอะไรขึ้น" คุณน้าแม่ของพี่วีวิ่งเข้ามาดู ตามด้วยคนทั้งบ้าน "คุณย่าดูยัยผักกาดสิคะ เอาผู้ชายมานอนด้วย ทั้งที่เมื่อคืนเป็นวันเกิดคุณย่าแท้ๆ" พี่วีฟ้องคุณย่าที่กำลังเดินเข้ามาในห้อง "คุณย่าขา" ฉันเรียกคุณย่าเสียงสั่นเครือ ตัวสั่นกลัวกับเหตุการณ์ตอนนี้ สายตาที่ทุกคนมองมาที่ฉัน มีแต่สายตาต่อว่าและดูถูก "ดูสิหน้าไม่อายจริงๆ" "ทั้งที่คุณท่านชุบเลี้ยงมาอย่างดี แต่ตอบแทนแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ" "โคลนยังไงก็เป็นโคลน" "ฉันสงสารคุณท่านจริงๆ" "จิ๊! เสียงดังอะไรเนี่ย" ผู้ชายที่นอนอยู่ข้างๆ ฉัน ลุกขึ้นนั่งไม่สบอารมณ์กับเสียงดังรบกวน "พะ...พอเลี้ยงเมฆา" พี่วีผงะตกใจ "รีบแต่งตัวแล้วออกมาคุยกันข้างนอก ใครบอกให้ขึ้นมา! แยกย้ายไปให้หมด!" คุณย่าบอกเสียงเรียบ แล้วหันไปตะคอกคนที่มามุงดู ก่อนจะเดินออกจากห้องไป นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ฉันมานอนแก้ผ้าอยู่บนเตียงกับผู้ชายได้ไง ฉันพยายามคิดเรียบเรียงเหตุการณ์ เมื่อคืนเป็นวันเกิดคุณย่า มีแขกมาร่วมงานมากมาย ฉันจำได้ว่า ช่วยงานอยู่ในครัว แต่มีคนมาเรียกบอกว่าคุณย่าต้องการพบ ฉันเดินตามไป แต่ยังไม่เห็นคุณย่า ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาชวนคุย และขอให้ฉันดื่มเป็นเพื่อน ฉันปฏิเสธไปแล้วแต่เขาไม่ยอม จะให้ฉันดื่มให้ได้ถึงจะยอมปล่อยให้ไป ฉันจึงดื่มให้จบๆ จะได้ไปหาคุณย่า แต่หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย "คุณเป็นใครคะ" ฉันถามผู้ชายตัวโต ที่นั่งกุมขมับไม่พูดจา "จิ๊! เรื่องบ้าอะไรเนี่ย!!" เขาสบถไม่สบอารมณ์ ก้าวลงเตียงเดินโทงๆ หยิบเสื้อผ้ามาใส่ "เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น" ฉันยังคงงงกับสถานการณ์ตอนนี้ "ฉันต้องถามเธอมากกว่า!" เขาตวัดสายตามามองฉัน ฉันรีบหลบสายตาคม หอบผ้าห่มลงจากเตียง เข้าไปใส่เสื้อผ้าในห้องน้ำ สายตาเขาน่ากลัวมาก เขาสามารถฆ่าคนได้ เพียงใช้สายตาคู่นั้น ฉันแต่งตัวเสร็จก็รีบลงไปหาคุณย่า ส่วนผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่ในห้องโถงกับคุณย่าแล้ว "จะรับผิดชอบหลานสาวฉันยังไง" คุณย่าถามน้ำเสียงนิ่งๆ แต่น่ากลัว "คุณย่า" ฉันนั่งลงบนพื้น มองท่านด้วยสายตารู้สึกผิด และเสียใจ ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ฉันก็ทำให้ท่านผิดหวังและเสียใจไปแล้ว "คุณย่าคะ วีว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้นะคะ" พี่วีช่วยพูดให้คุณย่าใจเย็น "เข้าใจผิดอะไร แกเข้าไปเห็นคนแรกไม่ใช่รึไง" คุณย่าถามพี่วีกลับ ใครที่เห็นชายหญิงอยู่ในสภาพแบบนั้นคงคิดเป็นอื่นไม่ได้แน่นอน "เมื่อคืนมันอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้นะคะ ใช่มั้ยคะคุณแม่" พี่วียังคงช่วยพูด แถมยังหันไปขอแรงสนับสนุนจากคุณน้าอีกด้วย ถึงพี่วีจะไม่ชอบและแกล้งฉันตลอด แต่ครั้งนี้พี่เขาช่วยฉัน หรือจริงๆ แล้วพี่วีไม่ได้เกลียดฉัน "ใช่ค่ะคุณแม่ อาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันจริงๆ ใช่มั้ยผักกาด บอกคุณย่าไปสิ!" คุณน้าหันมาจ้องฉัน บอกให้อธิบายกับคุณย่า แต่ฉันยังไม่ได้อธิบายอะไร คุณย่าก็พูดขึ้น "ถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ยังไงผักกาดก็เสียหาย! คนทั้งบ้านเห็นกันหมด เอาไปพูดถึงไหนต่อไหนแล้ว" "คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วงครับ วันพรุ่งนี้ผมจะให้ผู้ใหญ่เข้ามาสู่ขอ" ผู้ชายตัวโตคนนั้นที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้น "พ่อเลี้ยง!"/"พ่อเลี้ยง!" เสียงพี่วีกับคุณน้า "ดี!" คุณย่าพยักหน้าพอใจ "คุณย่า!!" / "คุณแม่!" "คุณย่า" ฉันเรียกท่านเสียงเบา รู้สึกสับสนไปหมด หลังจากนั้น วันรุ่งขึ้นพ่อเลี้ยงก็พาผู้ใหญ่มาสู่ขอจริงๆ และจัดพิธีแต่งงานเล็กๆ ในครอบครัว