2. บ้านใหม่

"นี่ห้องของคุณค่ะ" เสียงน้าจันทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ "ขอบคุณค่ะ^^" ฉันยิ้มให้ แล้วเดินเข้าไปสำรวจ ห้องถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายและน่าอยู่ มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นวิวไร่องุ่นสุดลูกหูลูกตา "ขนาดห้องนอนพ่อเลี้ยงยังไม่ยอมให้ใกล้เลย สงสัยเกลียดเข้าไส้" วุ้นเส้นกระตุกยิ้มเยาะเย้ยสะใจ "อีวุ้น! จะไปไหนก็ไปไป!" น่าจันมองดุ ปัดมือไล่ ก่อนจะหันมาบอกฉัน"คุณอย่าถือสามันเลยนะคะ" ฉันยิ้มบางให้น้าจัน แล้วเดินสำรวจห้องต่อ ไม่ได้โกรธวุ้นเส้น เพราะมันคือเรื่องจริง ที่พ่อเลี้ยงยอมแต่งงานกับฉันก็เพราะเกรงใจคุณย่าก็เท่านั้น คุณย่าเป็นคนเก่ง เป็นที่นับถือของคนใหญ่คนโต ท่านเป็นคนจิตใจดีมากๆ เก็บฉันมาเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ ถึงฉันจะไม่ใช่หลานแท้ๆ ของท่าน แต่ท่านก็เลี้ยงฉันเหมือนหลานคนหนึ่ง ฉันรู้ว่าท่านรักฉันและฉันก็รักท่านมากๆ ชีวิตฉันมีแค่ท่านคนเดียว ฉันวางแผนเรียนต่อปริญญาตรีแบบไม่ต้องเข้าเรียน มีแค่ไปสอบเท่านั้น เพื่อจะได้ใช้เวลาดูแลคุณย่าเต็มที่แท้ๆ แต่กลับเกิดเรื่องบ้าแบบนี้ขึ้น คุณย่าไม่ยอมให้ฉันอยู่ดูแลท่าน บอกว่าแต่งงานแล้วก็ต้องไปอยู่กับสามี รู้อย่างงี้ฉันสมัครเข้าเรียนมหาลัยปกติก็ดี "เดี๋ยวน้าเก็บของให้ คุณเดินดูรอบๆ บ้านได้เลยค่ะ แต่ปีกขวาชั้นสองไม่ไปจะดีกว่านะคะ พ่อเลี้ยงชอบความเป็นส่วนตัว ไม่ชอบให้ใครเข้าไปยุ่ง ยิ่งห้องสุดทางเดินอย่าเข้าไปใกล้เชียวค่ะ" "ค่ะ" ฉันพยักหน้าเข้าใจ ดีที่น้าจันบอกก่อน ฉันไม่อยากมีปัญหาทีหลัง "เดี๋ยวผักกาดทำเองค่ะ จะได้รู้ว่าของอยู่ตรงไหน" ฉันเดินเข้าไปหาน้าจันที่กำลังเปิดกระเป๋า เตรียมเก็บของให้ "งั้นน้าขอตัวลงไปทำกับข้าวก่อนนะคะ ต้องการอะไรเรียกน้าหรือยัยวุ้นเส้นได้เลยค่ะ" "ขอบคุณค่ะ" ฉันยิ้มให้น้าจันอย่างนอบน้อม หลังจากน้าจันออกไป ฉันก็เก็บของที่มีไม่มากของตัวเอง แล้วเดินลงไปสำรวจชั้นล่าง ที่นี่บรรยากาศดีสุดๆ บ้านก็สวยสวนรอบบ้านก็สวย สวยไปหมด ถ้าคุณย่ามาอยู่ด้วยก็คงดี ตอนนี้คุณย่าจะทำอะไรอยู่นะ อยากกลับไปอ้อนท่านจัง ฉันเดินสำรวจส่วนต่างๆ ของบ้านเพื่อจะได้ไม่หลงทาง ก่อนจะไปโผล่ที่ห้องครัว เห็นน้าจันกับวุ้นเส้นกำลังง่วนทำอาหารกันอยู่ จึงเดินเข้าไปถาม "มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ" "ไม่มีค่ะ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" น้าจันหันมาตอบ "งั้นหนูช่วยตั้งโต๊ะดีกว่า" ฉันมองจานอาหารบางเมนูที่ทำเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ได้แตะจานด้วยซ้ำ วุ้นเส้นก็แย่งไป "นี่มันหน้าที่ฉัน!" เธอยกจานใส่ถาดแล้วยกออกไป "นังวุ้นนี่" น้าจันมองตามเด็กสาวออกไป ก่อนจะหันมาคุยกับฉัน "อาหารเช้าที่นี่เจ็ดโมงเช้านะคะ มื้อเที่ยงสิบสองนาฬิกาตรง ส่วนมื้อเย็นคุณสามารถทานก่อนได้ เพราะพ่อเลี้ยงกลับบ้านไม่เป็นเวลา อยากทานอะไรบอกน้าได้เลยนะคะ" "ขอบคุณค่ะ^^" ฉันยิ้มหวาน และพยายามจดจำสิ่งที่น้าจันบอก ฉันต้องเรียนรู้ทุกอย่างใหม่หมด จะบอกว่านับจากศูนย์เลยก็ได้ เพราะฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่ ยิ่งกว่านั้น ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพ่อเลี้ยงเลย "พ่อเลี้ยงน่าจะมาแล้ว คุณรอที่โต๊ะอาหารได้เลยค่ะ" น้าจันหันไปมองนาฬิกาแล้วบอกฉัน "ค่ะ" ฉันรับคำ แล้วเดินออกจากห้องครัว ไปห้องอาหารที่เคยเดินผ่าน ฉันเดินเข้าไปในห้องอาหาร ที่วุ้นเส้นกำลังจัดโต๊ะอยู่ พอเห็นฉันเธอก็สะบัดหน้าใส่แล้วเดินออกไป ฉันนั่งลงเก้าอี้แล้วมองไปรอบๆ ขนาดวิวห้องอาหารยังสวยเลย ก็อย่างว่าข้างนอกสวยแบบสามร้อยหกสิบองศานี่เนอะ พรึ่บ! ขณะที่ฉันกำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ ชายร่างโตก็เดินมานั่งหัวโต๊ะ ทำให้ฉันสะดุ้งตกใจเล็กน้อย วุ้นเส้นเดินมาตักข้าวให้ฉันและพ่อเลี้ยง แล้วเดินออกไปเงียบๆ ฉันแอบเหลือบมองนาฬิกา เที่ยงตรงจริงๆ ด้วย ที่ได้ยินว่าเขาเจ้าระเบียบนี่ก็จริงสินะ "...." "...." ฉันนั่งนิ่งไม่รู้จะพูดอะไร ส่วนเขาก็ไม่พูดอะไร ลงมือทานข้าวเงียบๆ ระหว่างเราไม่มีบทสนทนาใดๆ เขาทานข้าวเสร็จก็เดินออกไปเลย ทิ้งฉันให้นั่งอยู่คนเดียว