“เฝ้า”

พรึ่บ! มือใหญ่ของฟีนิกซ์พุ่งเข้าไปรองรับร่างของเจนนิสไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะทรุดลงกับพื้น แรงกระแทกถูกหยุดไว้ด้วยอ้อมแขนแข็งแรง เขาก้มลงมองใบหน้าที่ซีดขาว ดวงตาหลับสนิท ลมหายใจแผ่วจนแทบจับไม่ได้ “เธอ!” เขาเรียกเสียงต่ำ พลางยกมือขึ้นตบแก้มเธอเบา ๆ เพื่อเรียกสติ แต่ไร้การตอบสนอง ฟีนิกซ์ขมวดคิ้วแน่น ความนิ่งเย็นในแววตาเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด เขาไม่เสียเวลาอีกต่อไป รีบออกแรงอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก ก่อนจะเปิดประตูรถ ย้ายเธอไปนอนราบอยู่ที่เบาะด้านหลังอย่างระมัดระวัง มือใหญ่จัดท่าให้เธอหายใจสะดวกที่สุด ก่อนที่เขาจะรีบขึ้นรถโดยไม่ลังเล ฟีนิกซ์ถือวิสาสะสตาร์ทรถของเจนนิสทันที เหยียบคันเร่งออกตัวอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลใกล้ที่สุด ทันทีที่ฟีนิกซ์ขับรถเข้ามาหน้าห้องฉุกเฉิน เขาก็เหยียบเบรกจอดแทบจะในทันที ประตูรถถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะอุ้มร่างของเจนนิสลงมาโดยไม่รอช้า ภาพหญิงสาวที่นอนหมดสติ แขนขาอ่อนแรง ผิวแดงผิดปกติ ทำให้เจ้าหน้าที่และบุรุษพยาบาลที่อยู่ใกล้ ๆ รีบกรูกันเข้ามาทันที “คนไข้เป็นอะไรครับ!” “หมดสติครับ แพ้อาหารทะเล น่าจะรุนแรง” ฟีนิกซ์ตอบรวบรัด น้ำเสียงตึงเครียด เตียงเข็นถูกดันเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างของเจนนิสถูกย้ายลงอย่างระมัดระวัง เสียงล้อเตียงบดกับพื้นดังถี่ ขณะที่เจ้าหน้าที่เริ่มตรวจชีพจร วัดสัญญาณชีพ และเข็นเธอเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที หลังจากนั้น ฟีนิกซ์ก็นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างเงียบ ๆ แผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมมองประตูสีขาวที่ปิดสนิทโดยไม่ขยับ มือวางอยู่บนต้นขาอย่างนิ่งเรียบ ไม่มีท่าทีร้อนรน แต่ความตึงเครียดกลับกดทับอยู่ในอากาศรอบตัว ไม่นานนัก พยาบาลคนหนึ่งก็เดินเข้ามาใกล้ “เอ่อ…ขอโทษนะคะ ญาติคนไข้” เธอเอ่ยเสียงสุภาพ “รบกวนมาช่วยกรอกประวัติคนไข้ให้หน่อยค่ะ” “ครับ!” ฟีนิกซ์ตอบทันที ก่อนจะลุกขึ้นยืน เขาเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ จนพยาบาลยื่นเอกสารกับปากกามาให้ มือขวารับปากกามาโดยอัตโนมัติ แต่เมื่อสายตากวาดลงไปที่ช่องข้อมูล มือที่กำลังจะเขียนกลับหยุดลงช้า ๆ เขาไม่รู้ข้อมูลของเธอเลย ฟีนิกซ์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ขอเวลาสักครู่นะครับ” พยาบาลพยักหน้า เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาน้องสาวอย่างรวดเร็ว สายถูกรับแทบจะทันที “ดา” เสียงทุ้มเอ่ยเรียบ “พยาบาลให้กรอกประวัติคนไข้… เฮียไม่มีข้อมูลของเพื่อนดา” คำพูดสั้น ๆ น้ำเสียงนิ่ง แต่แฝงน้ำหนักบางอย่างที่หนักแน่นกว่าที่เคย ฟีนิกซ์ลดโทรศัพท์ลงเล็กน้อย รอคำตอบ ในขณะที่สายตายังคงมองไปทางประตูห้องฉุกเฉิน เสียงจากปลายสายของโซดาดังขึ้น บอกข้อมูลของเจนนิสเท่าที่เธอพอจะนึกออก ฟีนิกซ์ฟังเงียบ ๆ ไม่ขัด ไม่ซักเกินจำเป็น มือขวาขยับเขียนลงบนเอกสารอย่างเป็นระเบียบ ชื่อ นามสกุล อายุ โรคประจำตัวที่พอรู้ ประวัติแพ้อาหารทะเล ทุกคำที่โซดาพูด เขาจดตามอย่างละเอียดที่สุด ตัวอักษรเรียงตรง สม่ำเสมอ ไม่มีความลังเล แต่ในช่องไหนที่ไม่แน่ใจ หรือโซดาตอบไม่ได้ เขาก็ปล่อยเว้นว่างไว้ ไม่เดา ไม่เติมเอง “แค่นี้ใช่ไหม” ฟีนิกซ์ถามเสียงเรียบ “อืม…น่าจะเท่าที่ดารู้แล้ว” เสียงโซดาตอบกลับมาแผ่วลงอย่างเป็นห่วง “โอเค” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะวางสาย ฟีนิกซ์ก้มมองเอกสารในมืออีกครั้ง ตรวจทานอย่างรอบคอบ แล้วจึงยื่นให้พยาบาลอย่างสุภาพ “ข้อมูลมีเท่านี้ครับ ที่เหลือไม่แน่ใจเลยเว้นไว้” “ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” พยาบาลรับไปก่อนจะเดินกลับเข้าไปด้านใน ฟีนิกซ์กลับไปนั่งที่เดิม ท่าทางยังคงนิ่งเหมือนเดิม สีหน้าเรียบเฉย ไม่นานนัก ประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกเปิดออก หมอผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมแฟ้มประวัติในมือ สายตากวาดมองหาญาติคนไข้ก่อนจะหยุดที่ฟีนิกซ์ “ญาติคุณเจนนิสใช่ไหมคะ” “ครับ” ฟีนิกซ์ตอบสั้น ๆ ลุกขึ้นยืนทันที สีหน้ายังคงนิ่ง แต่ดวงตาจับจ้องไม่กะพริบ “คนไข้มีอาการ Anaphylaxis หรือภาวะแพ้อาหารอย่างรุนแรงค่ะ” หมออธิบายด้วยน้ำเสียงชัดเจน เป็นทางการ “จากการประเมินพบว่าความดันโลหิตลดลง มีอาการหายใจลำบาก จนทำให้หมดสติ” ฟีนิกซ์พยักหน้าเล็กน้อย รับฟังทุกคำอย่างตั้งใจ “โชคดีที่พามาโรงพยาบาลได้ทันเวลา” หมอพูดต่อ “ตอนนี้เราได้ให้ยาอะดรีนาลีน และดูแลทางเดินหายใจเรียบร้อยแล้ว อาการพ้นระยะอันตรายแล้วค่ะ แต่ยังต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด อย่างน้อยอีกยี่สิบสี่ชั่วโมง” เงียบไปครู่หนึ่ง “ตอนนี้คนไข้ยังไม่ฟื้นนะคะ แต่สัญญาณชีพเริ่มคงที่แล้ว ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลง ทางเราจะแจ้งทันที” “ครับ” ฟีนิกซ์ตอบรับอีกครั้ง เสียงยังเรียบเหมือนเดิม เมื่อหมอเดินจากไป เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นชั่วครู่ ก่อนจะนั่งลงช้า ๆ มือประสานกันเหมือนเดิม สีหน้าไม่เปลี่ยน ท่าทางไม่แสดงอารมณ์ ตอนนี้เจนนิสถูกย้ายมาอยู่ห้องพักฟื้นเรียบร้อยแล้ว ร่างบางนอนนิ่งอยู่บนเตียง มีสายให้น้ำเกลือพาดอยู่ข้างแขน ใบหน้ายังซีด แต่ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้น ฟีนิกซ์เป็นคนจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เรียบร้อย ก่อนจะนั่งอยู่ข้างเตียงเงียบ ๆ สายตามองคนป่วยโดยไม่พูดอะไร ไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเปิดออก โซดาเดินเข้ามาเป็นคนแรก ตามมาด้วยเก้า “เฮีย” โซดาเรียกเสียงเบา สีหน้าเป็นห่วงชัดเจน “ไอเจนเป็นไงบ้างอ่ะ” “แพ้อาหารทะเลรุนแรง” ฟีนิกซ์ตอบเรียบ “ดีที่มาทัน” เขาหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะถามต่อด้วยน้ำเสียงสงสัย “แล้วเป็นเพื่อนกันยังไง…ไม่รู้ว่าเพื่อนแพ้อาหาร” โซดาส่ายหน้าอย่างรู้สึกผิด “ดาไม่รู้จริง ๆ มันไม่เคยบอก ปกติเวลาสั่งข้าวมันก็สั่งแต่เมนูหมูตลอด ดาเลยไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย” เก้าที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “แล้วต้องโทรบอกพ่อแม่เขาไหม” “โทรไปก็เท่านั้นแหละ” โซดาตอบเสียงเบาลง “พ่อแม่มันมาเยี่ยมไม่ได้อยู่ดี” ฟีนิกซ์หันไปมองน้องสาว “ทำไม” “พ่อแม่มันอยู่ต่างประเทศ” โซดาอธิบาย “มันอยู่คนเดียว แล้วก็เห็นว่ามีแก๊งเพื่อนของมันนะ แต่ดาไม่ค่อยรู้จักเท่าไหร่” เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “เห็นมันเคยบอกว่ามีเพื่อนคนนึง…ทำงานอยู่ร้านเฮียด้วย แต่ดาก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร” ฟีนิกซ์นิ่งไปเล็กน้อย สายตาเหลือบกลับไปมองร่างของเจนนิสที่ยังหลับสนิทอยู่บนเตียงพักฟื้น สีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่สายตากลับหยุดอยู่ตรงนั้นนานกว่าปกติ “แล้วนี่เอาไง” เก้าหันมาถาม “มึงจะกลับไปเฝ้าร้านปะวันนี้” ฟีนิกซ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา เห็นว่าเริ่มเย็นแล้ว เขากดหน้าจอดับโดยไม่พูดอะไรในทันที “เฮียไปเฝ้าร้านก็ได้นะ” โซดารีบเสนอ “เดี๋ยวดาเฝ้าไอเจนเอง” “ไม่ต้อง” ฟีนิกซ์ตอบสั้น ๆ “เดี๋ยวเฮียเฝ้าเอง” โซดาขมวดคิ้วทันที “จะบ้าหรอเฮีย เฮียไม่รู้จักมันนะ” ฟีนิกซ์หันมามองน้องสาวแวบนึง น้ำเสียงยังคงเรียบ แต่หนักแน่น “ดากลับไปเถอะ ต้องอ่านหนังสือ” “เฮีย..” “พูดมาก” เขาตัดบททันที “กลับไปได้ละ” โซดาอ้าปากเหมือนจะเถียงต่อ แต่สุดท้ายก็เงียบไป เก้ามองภาพตรงหน้าสลับไปมาอย่างแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นตบไหล่ฟีนิกซ์เบา ๆ “งั้นกูไปก่อนนะ” ทั้งสองคนเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงความเงียบ กับฟีนิกซ์ที่นั่งอยู่ข้างเตียงเดิม สายตาหันกลับไปมองหญิงสาวที่ยังไม่รู้สึกตัวอีกครั้ง