“เฮียโกรธเจนหรอ…”

บนรถ… หลังจากออกจากร้านก๋วยเตี๋ยว ฟีนิกซ์ก็ขับรถออกมาอย่างเงียบ ๆ ไม่มีบทสนทนา ไม่มีแม้แต่เสียงแซวเหมือนก่อนหน้านี้ มีแค่เสียงเครื่องยนต์กับไฟถนนที่ไหลผ่านกระจกไปเรื่อย ๆ ความเงียบนั้นอึดอัดกว่าที่เจนนิสคิด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอหิวมาก หิวจนแทบจะซดน้ำซุปหมดชาม แต่พอเจอเหตุการณ์เมื่อกี้เข้าไป ทุกอย่างกลับจืดสนิท กินอะไรแทบไม่ลง เธอแอบเหลือบมองฟีนิกซ์เป็นระยะ สีหน้าเขานิ่งเหมือนเดิม มือจับพวงมาลัยแน่น สายตามองตรงไปข้างหน้า ไม่หันมามองเธอเลยสักครั้ง ยิ่งเงียบ… ยิ่งเดาไม่ออก งอนหรือเปล่า หรือแค่ไม่พอใจ หรือกำลังคิดอะไรอยู่ เจนนิสขยับตัวเล็กน้อย นั่งกอดอก เอียงศีรษะพิงเบาะอย่างคนไม่สบายใจ ปากเม้มเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ‘หรือเฮียจะคิดมากจริง ๆ นะ…’ เธอถอนหายใจเบา ๆ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไปก่อน เพราะไม่รู้ว่าถ้าเปิดปากตอนนี้ จะยิ่งทำให้บรรยากาศแย่ลงกว่าเดิมหรือเปล่า เมื่อรถของฟีนิกซ์เลี