00 : 00 น.
ที่บอกว่ารอบนึงมันจริงซะที่ไหนละ เฮียฟีนิกซ์เล่นซอยเอาซ้ำๆ จนตอนนี้ปานไปเที่ยงคืนพึ่งจะหยุด ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน ป่วยแล้วแข็งแรงขึ้นงี้หรอ
สรุปแล้ว ข้าวมื้อแรกของเจนนิสก็ได้มากินเอาตอนเที่ยงคืน แทนที่จะเป็นมื้อเย็นธรรมดา ๆ กลับกลายเป็นมื้อดึกแบบงง ๆ โดยมีฟีนิกซ์เป็นคนขับรถพาออกมาหาอะไรกิน
ไฟถนนส่องผ่านกระจกรถเป็นช่วง ๆ ถนนโล่งกว่าตอนกลางวันมาก เจนนิสนั่งเอนหลังพิงเบาะ ถอนหายใจยาวอย่างคนหมดแรง
“หนูอยากกินอะไรคะ”
ฟีนิกซ์ถามขึ้นเสียงเรียบ มือยังจับพวงมาลัยไม่ละสายตาจากถนน “แต่ถ้าตอบมาว่าอยากกินเฮียอีก เฮียจะจอดรถแวะข้างทางเลยนะ”
เจนนิสหันมามองเขาทันที ก่อนจะตีแขนเบา ๆ
“พอแล้วเฮีย เจนเหนื่อยแล้วจริง ๆ อยากกินข้าวค่ะ”
ฟีนิกซ์หัวเราะในลำคอเบา ๆ
“หึ งั้นอยากกินอะไร”
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปข้างหน้า
“อะไรก็ได้ค่ะ ร้านโกเด้งข้างหน้าก็ได้ค่ะ”
“โอเค”
เขาตอบสั้น ๆ แล้ว
