“อะไรยากๆ”

โซดามองเพื่อนด้วยสายตาแบบ เป็นไปไม่ได้เลยจริง ๆ ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ “กูว่ายากว่ะ” เธอพูดตรง ๆ “เฮียฟีนิกซ์น่ะ เห็นแบบนั้นแต่โคตรบ้างาน สีกาแทบไม่เคยปล่อยให้เข้าใกล้เลย ขนาดแขนกูเนี่ย…กูยังนับครั้งได้เลยว่าเฮียจับไปกี่ครั้ง” เจนนิสฟังจบก็ไม่ได้มีท่าทีถอดใจ ตรงกันข้าม รอยยิ้มมุมปากกลับผุดขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กเจอของเล่นใหม่ “ดี” เธอพูดเสียงเรียบ แต่แฝงความมั่นใจ “กูชอบ” ก่อนจะยักคิ้วให้เพื่อนอย่างท้าทาย “อะไรที่ได้มายาก ๆ เนี่ย…กูชอบมาก มันดูตื่นเต้นดี” โซดาหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าเพื่อนอย่างจริงจัง สีหน้าที่เคยกวน ๆ แปรเปลี่ยนเป็นกึ่งเตือน กึ่งเป็นห่วง “แต่เฮียกูเขาไม่ชอบผู้หญิงที่เข้าหาก่อนนะเว้ย” เธอพูดช้า ๆ เน้นทุกคำ “กูเห็นมากี่คน ๆ ก็โดนเฮียปัดตกหมด มึงจะไหวหรอ” เจนนิสฟังแล้วไม่ได้มีท่าทีหวั่นไหวแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม เธอกลับยิ้มอย่างคนถูกท้าทาย ดวงตาเป็นประกายวาววับ “ไหวดิ” เธอตอบทันที น้ำเสียงมั่นใจเกินร้อย “กูนี่แหละ จะทำให้เฮียมึงปัดกูไม่ได้เลย” ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอยากรู้ เอียงคอถามต่อเหมือนไม่มีอะไรน่ากังวล “ว่าแต่ที่บอกว่าบ้างานนี่ ทำงานไรวะ” “เปิดร้านเหล้า” โซดาตอบ “ชื่อร้านเจ็ดยับ อยู่ใกล้มออ่ะ มึงเคยไปปะ” แค่ได้ยินชื่อร้าน เจนนิสก็เบิกตากว้างขึ้นทันที รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้า “จริงดิ กูไปบ่อยยย” เธอลากเสียงยาวอย่างตื่นเต้น “เพื่อนกูทำงานอยู่ในนั้น” คราวนี้เป็นโซดาที่ชะงัก หันมามองเพื่อนตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจับผิด “มึงมีเพื่อนคบอีกหรอ” เจนนิสเลิกคิ้ว มองกลับนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ “คำถามมึงเนี่ย…มันดูเหมือนหาเรื่องกูอยู่เลยนะ” โซดามองหน้าเพื่อนแล้วพูดเสียงเรียบ แต่แฝงความสงสัยอยู่ไม่น้อย “ก็เปล่า ปกติกูไม่ค่อยเห็นมึงอยู่กับคนอื่นนี่ เห็นตามติดแต่กูตลอด” เจนนิสหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ “มันเรียนกันคนละคณะด้วยมั้ง แต่ก็นัดเจอกันตลอดนะ” เธอพูดต่ออย่างสบาย ๆ “ไว้วันไหนเดี๋ยวกูพาไปรู้จัก” “อืม…” โซดาพยักหน้ารับ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “แล้วนี่มึงจะกลับเลยปะ” “ก็ว่าจะกลับเลย” เจนนิสตอบ แต่แล้วก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาเป็นประกายวาว “แต่ขอถามก่อน มึงกับเฮียมึงอยู่คอนโดห้องเดียวกันปะ” “เปล่าอ่ะ” โซดาส่ายหน้า “แต่อยู่ห้องติดกัน กูอยากอยู่แบบส่วนตัว” “ดีละ” เจนนิสยิ้มกว้างทันที น้ำเสียงร่าเริงผิดปกติ “เผื่อวันไหนกูไปนอนห้องพี่มึง ฮ่า ๆ” โซดาหยุดเดินกะทันหัน หันขวับมามองหน้าเพื่อนอย่างตกใจปนเอือม “เดี๋ยวอีห่า! ยังไม่ทันจะจีบ นี่มึงคิดจะล่อเฮียกูแล้วหรอ!” “กูหมายถึงในอนาคตค่ะ” เจนนิสยิ้มกวน ๆ ก่อนจะรีบตัดบท “ไปละ กลับห้องดีกว่า” “เออ กลับดี ๆ” โซดาตอบ พลางส่ายหน้าให้กับความเพ้อฝันของเพื่อน หลังจากนั้น เจนนิสก็ยกมือขึ้นโบกลาอีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังรถของตัวเอง รองเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะเบา ๆ ขณะหัวใจของเธอยังเต้นแรงไม่ยอมสงบ ในหัวมีแต่ภาพใบหน้าคมเข้มของหนุ่มวิศวะคนนั้นวนเวียนไม่หยุด และคำประกาศมั่นหน้าของเธอในวันนี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่คำพูดเล่น ๆ อีกต่อไป เจนนิสเดินมาถึงรถของตัวเองก็รีบกดปลดล็อกทันที ก่อนจะพาตัวเองขึ้นไปนั่งบนเบาะคนขับอย่างรวดเร็ว ประตูรถปิดลงพร้อมเสียง ปึง เบา ๆ ตัดโลกภายนอกออกไป เหลือเพียงความเงียบกับหัวใจที่ยังเต้นแรงไม่หยุด เธอวางกระเป๋าลงบนเบาะข้างคนขับอย่างลวก ๆ แล้วเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบสะท้อนดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ไหนดูสิ…” เจนนิสพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “เป็นพี่น้องกัน ก็น่าจะมีเฟซบุ๊กกันบ้างแหละ” นิ้วเรียวกดเข้าแอปเฟซบุ๊กอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะพิมพ์ชื่อ โซดา ลงไปในช่องค้นหา ไล่ดูรายชื่อเพื่อนอย่างตั้งใจ สายตาจริงจังราวกับกำลังทำภารกิจสำคัญที่สุดในชีวิต ไม่นานนัก เธอก็เริ่มเลื่อนรายชื่อเพื่อนของโซดาอย่างใจเย็น เพื่อค้นหาชื่อผู้ชายคนหนึ่ง ฟีนิกซ์ “ไรวะ…” เจนนิสขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเลื่อนหน้าจอขึ้นลงอย่างหงุดหงิด “ทำไมเพื่อนแกเยอะขนาดนี้เนี่ย แล้วใครจะไปนั่งหาเจอวะ” เธอถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะ มือยังคงเลื่อนรายชื่อเพื่อนบนหน้าจอไม่หยุด สายตาจับจ้องชื่อที่ผ่านไปอย่างตั้งใจ ราวกับกลัวจะพลาดอะไรสำคัญ เวลาผ่านไปเกือบห้านาที รถของเจนนิสยังคงจอดอยู่ที่เดิมไม่มีทีท่าว่าจะขยับ ร่างบางนั่งเอนอยู่หลังพวงมาลัย มือถือโทรศัพท์ไว้แน่น นิ้วเลื่อนหน้าจอขึ้นลงอย่างจริงจัง สีหน้าจากตั้งใจเริ่มกลายเป็นหงุดหงิด หาเท่าไรก็ไม่เจอ ชื่อที่ต้องการเหมือนจะหายไปจากโลกโซเชียล เจนนิสถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะทิ้งตัวพิงเบาะอย่างหมดความอดทน จนกระทั่ง… ตึ่ง! เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นในรถที่เงียบสนิท หน้าจอเด้งชื่อ โซดา ขึ้นมา เจนนิสรีบกดเข้าไปดูแทบจะในเสี้ยววินาที และทันทีที่อ่านข้อความปรากฏบนหน้าจอ ริมฝีปากของเธอก็ยกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนแก้มแทบปริ เพราะสิ่งที่โซดาส่งมา… คือรายชื่อไลน์ของพี่ฟีนิกซ์ พร้อมรูปภาพที่แคปชื่อเฟซบุ๊กมาให้เรียบร้อย “กูคิดว่ามึงน่าจะกำลังหาชื่อเฟสเฮียกูอยู่ ก็เลยส่งมาให้ เฟซบุ๊กเฮียน่าจะไม่ค่อยเล่นเท่าไร มึงก็เอาไลน์ไปด้วยแล้วกัน ที่เหลือมึงก็จัดการเอง” เจนนิสมองหน้าจออยู่อึดใจ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ อย่างพอใจ นิ้วเรียวแตะที่ชื่อไลน์นั้นแผ่ว ๆ ราวกับกำลังแตะชะตาชีวิตตัวเอง นิ้วเรียวของเจนนิสขยับอย่างรวดเร็ว พิมพ์ข้อความตอบกลับไปหาโซดาโดยไม่ต้องคิดนาน “ขอบคุณน้า กูรักมึงที่สุดเลยโซดา” ทันทีที่กดส่ง เธอก็ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปเปล่า ๆ นิ้วเรียวแตะไปที่รายชื่อไลน์ของฟีนิกซ์ในทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ในขณะที่หน้าจอแสดงสถานะ ส่งคำขอเป็นเพื่อน แต่เจนนิสก็ยังไม่วายที่จะกลับไปค้นหาชื่อฟีนิกซ์ในเฟซบุ๊กอีกครั้ง เพื่อทำการ ส่อง อย่างเป็นเรื่องเป็นราว หน้าโปรไฟล์ของเขาดูเรียบจนแทบจะโล่ง ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเป็นพิเศษ โพสต์ล่าสุดก็ย้อนกลับไปนานจนเธอเผลอเลิกคิ้วขึ้นมาอย่างแปลกใจ เหมือนเป็นเฟซบุ๊กที่มีไว้เฉย ๆ มากกว่าใช้จริงจัง เจนนิสลองกดเข้าไปดูที่อัลบั้มรูปภาพ ซึ่งก็มีอยู่ไม่กี่รูปนับนิ้วได้ ส่วนใหญ่เป็นภาพถ่ายธรรมดา ๆ ไม่ได้ตั้งใจโชว์ ไม่ได้อัปเดตตามกระแส แต่กลับยิ่งทำให้เธอเผลอจ้องนานกว่าที่คิด ราวกับพยายามดึงรายละเอียดทุกอย่างออกมาจากรูปไม่กี่ใบตรงหน้า “พี่เขาไม่ชอบถ่ายรูปหรอเนี่ย…” เจนนิสพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ระหว่างเลื่อนดูอัลบั้มรูปที่แทบจะว่างเปล่า “ทำไมไม่มีรูปตัวเองเลยอะ” เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย นิ้วเรียวไล่ดูภาพไม่กี่รูปซ้ำไปซ้ำมา ราวกับหวังว่ามันจะโผล่เพิ่มขึ้นมาเองสักใบ แต่หน้าจอก็ยังคงเหมือนเดิม เรียบ เงียบ และน่าค้นหา