“โรคจิต”

หลังจากเจนนิสขับรถกลับมาถึงหอ เธอก็รีบจอดรถแล้วพาตัวเองขึ้นห้องอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าความตื่นเต้นจะจางหายไปเสียก่อน พอเปิดประตูห้องได้ เธอก็ทิ้งตัวลงบนเตียงทันที ไม่แม้แต่จะถอดรองเท้าให้เรียบร้อย มือเรียวเอื้อมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างเคยชิน ดวงตาจับจ้องหน้าจอด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม เพราะก่อนหน้านี้ ก่อนจะสตาร์ทรถกลับห้อง เธอได้กดแอดเพื่อนในเฟซบุ๊กไป แถมยังส่งคำขอเพิ่มเพื่อนในไลน์ไปเรียบร้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเมื่อคิดถึงคำว่า รอการตอบรับ เจนนิสกลิ้งตัวนอนตะแคง กอดหมอนแน่น มือยังไม่ยอมวางโทรศัพท์ ราวกับกลัวจะพลาดการแจ้งเตือนสำคัญ และแล้ว… เสียงแจ้งเตือนที่เธอเฝ้ารอคอยก็ดังขึ้น ตึ่ง! เจนนิสสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูแทบจะในทันที หน้าจอสว่างวาบพร้อมชื่อที่ทำให้หัวใจเต้นแรงกว่าเดิม ฟีนิกซ์ ได้กดรับเพื่อนในไลน์แล้ว “กรี๊ด—!” เจนนิสกลั้นเสียงร้องไว้ในลำคอไม่อยู่ เธอกระโดดโยกไปโยกมาบนเตียงอย่างกับเด็กน้อยที่ได้ของขวัญชิ้นโปรด รอยยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง มือกำโทรศัพท์แน่นเหมือนกลัวว่ามันจะเป็นแค่ความฝัน เจนนิสนั่งจ้องหน้าจออยู่อึดใจ นิ้วเรียวลอยค้างเหนือแป้นพิมพ์ ใจหนึ่งก็อยากทักไปทันที แต่อีกใจก็เริ่มลังเลขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ จะทักเลยดีไหม หรือควรรอก่อน สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจวางแผนสำรอง รีบออกจากแชตของฟีนิกซ์แล้วกดเข้าไปหาแชตของโซดาแทน ก่อนจะพิมพ์รัว ๆ แทบไม่หยุดหายใจ “ฮัลโหลอีดา เฮียมึงเขารับเพื่อนในไลน์กูแล้วอ่ะ” “แล้ว ๆ กูต้องทำยังไงต่ออ่ะ” “ไม่รู้จะเริ่มยังไงเลย” เจนนิสส่งข้อความไปแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียง มือกำโทรศัพท์แน่น ดวงตาจ้องเพดานด้วยหัวใจที่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ รอแล้วรอเล่า แชตของโซดาก็ยังคงเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่สถานะ อ่านแล้ว โผล่ขึ้นมา เจนนิสที่ขึ้นชื่อว่าใจร้อนเริ่มทนไม่ไหว สุดท้ายก็ถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะกดโทรออกไปหาเพื่อนทันที เสียงรอสายดังได้ไม่นาน ปลายสายก็รับขึ้นมา “ฮัลโหลอีดา กูไลน์ไป ทำไมไม่อ่านเนี่ย” เจนนิสเปิดฉากทันที น้ำเสียงทั้งงอนทั้งร้อนใจ “กูดูซีรีส์อยู่” โซดาตอบเรียบ ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “มีไร” “มีดิ!” เจนนิสรีบพูด “เฮียมึงเขารับเพื่อนในไลน์กูแล้ว แต่กูจะทักไปหาเฮียมึงยังไงดีวะ กูไม่รู้จะเริ่มยังไงอ่ะ” ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนโซดาจะถามกลับมาด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ “แล้วปกติมึงทักไปหาคนอื่นยังไงล่ะ” เจนนิสชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงแผ่วลง “คนอื่นหรอ ก็…” เธอลากเสียง “ส่งรูปตัวเองไป แล้วก็แนะนำตัวอ่ะ” “อืม” โซดาตอบสั้น ๆ “มึงก็ทำแบบนั้นแหละ” “ห๊ะ?” เจนนิสเบิกตากว้าง มองโทรศัพท์ในมือเหมือนมันเพิ่งทรยศ “จริงดิ?” “เออ” โซดาตอบเสียงเรียบเหมือนเรื่องธรรมดา “อย่าคิดเยอะ” สายตาของเจนนิสค่อย ๆ เลื่อนไปที่แชตของฟีนิกซ์อีกครั้ง หัวใจเต้นแรงกว่าเดิมหลายเท่า “เออ ๆ งั้นแค่นี้แหละ เดี๋ยวลองส่งไปเลย” โซดาที่ได้ยินเจนนิสพูดจบก็ชิ่ง ตัดสายไปดื้อ ๆ ไม่เปิดโอกาสให้เจนนิสได้ค้านแม้แต่นิดเดียว เจนนิสถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะกดเข้าแชตของฟีนิกซ์อีกครั้ง หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ชัด มือสั่นนิด ๆ ขณะกดเข้าไปที่คลังรูปภาพของตัวเอง เพื่อเลือกรูปที่จะใช้แนะนำตัว “ไม่ได้ ๆ รูปนี้ติดเซ็กซี่ไป…” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางเลื่อนผ่านรูปแรก “พี่เขาไม่ค่อยเข้าใกล้ผู้หญิงนี่นา” เลื่อนอีกรูป “งั้นเอารูปนี้แล้วกัน…แต่รูปนี้กระโปรงสั้นไปอ่ะ โอ๊ยยย ทำไมมันเลือกยากจังวะ!” เธอขมวดคิ้ว มือยังคงเลื่อนรูปไปมาอย่างลังเล และในวินาทีนั้นเอง ติ๊ง! เจนนิสชะงัก หัวใจหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เพราะรูปที่เธอ ไม่ได้เลือก มันดันถูกส่งออกไปแล้ว รูปถ่ายหน้ากระจก ชุดบิกินีสีแดงตัดกับผิวขาว ๆ ชัดเจนเกินกว่าจะเรียกว่า “แนะนำตัว” “เหี้ยยยย…!” เจนนิสร้องออกมาอย่างตกใจ รีบกดลบแทบจะในเสี้ยววินาที มือสั่นจนแทบกดผิดซ้ำสอง หัวใจเต้นแรงจนหูอื้อ แต่แล้ว… หน้าจอก็ขึ้นข้อความสั้น ๆ ที่ทำให้เธอนิ่งค้างไปทั้งร่าง อ่านแล้ว ความเงียบปกคลุมห้องทันที เจนนิสนั่งจ้องหน้าจอด้วยสมองที่ว่างเปล่า จาก ทักแชตแรก กลายเป็น ส่งบิกินีแรกพบ และไม่นานหลังจากนั้น ข้อความจากฝั่งของฟีนิกซ์ก็ถูกส่งกลับมา สั้น กระชับ เจ็บตรงจุด “โรคจิต” แค่คำเดียว แต่เหมือนโดนฟาดเข้าหน้าเต็มแรง เจนนิสเบิกตากว้าง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก สมองตื้อไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบตั้งสติ กดแป้นพิมพ์อย่างร้อนรนเพื่อจะแก้ตัว ไม่ใช่นะคะ! พี่เข้าใจผิด! หนูเผลอส่ง.. แต่ก่อนที่เธอจะได้พิมพ์อะไรออกไปแม้แต่ตัวอักษรเดียว หน้าจอก็เด้งแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง คุณไม่สามารถส่งข้อความนี้ได้ ผู้ใช้รายนี้ได้บล็อกคุณแล้ว โลกทั้งใบเหมือนเงียบลงในพริบตา เจนนิสนั่งนิ่ง จ้องหน้าจอที่มืดลงช้า ๆ หัวใจหล่นวูบเหมือนถูกดึงลงเหว ก่อนที่เจนนิสจะค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลงบนหมอน มือหลุดออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างบางทิ้งตัวนอนหงายลงบนเตียง ดวงตาจ้องเพดานนิ่ง ๆ อย่างคนที่สมองว่างเปล่า หัวใจยังหนักอึ้ง ความตื่นเต้นก่อนหน้าเลือนหายไป เหลือไว้เพียงความอับอายและความพังพินาศของแชตแรกในชีวิต “วันนี้วันซวยอะไรของแกวะ เจนนิส…” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว ดวงตายังจ้องเพดานเหมือนใจลอยไปไกล มือข้างหนึ่งยกขึ้นมามองช้า ๆ ราวกับเพิ่งค้นพบต้นตอของหายนะทั้งหมด “แล้วแบบนี้…ถ้าเจอหน้ากันจริง ๆ จะเอาหน้าไปไว้ไหนวะ” เจนนิสถอนหายใจยาว ก่อนจะชูมือขึ้นสูงกว่าเดิม มองมันอย่างเคียดแค้นปนขำขื่น “ตัดมือทิ้งดีไหมเนี่ย…” เสียงหัวเราะแห้ง ๆ หลุดออกมาเบา ๆ ในห้องที่เงียบงัน พร้อมกับความจริงข้อหนึ่งที่เธอไม่อยากยอมรับ