หึ! ถึงว่าละ นั่งใกล้ขนาดนั้น นมเบียดขนาดนั้น เขาไม่คิดจะลุกหนีเลยหรือไงก็ไม่รู้
เจนนิสได้แต่นั่งย้อนคิดไปก่อนหน้านี้ ที่จันทร์เจ้านั่งชิดฟีนิกซ์จนเนินอกอวบอิ่มถูไถแขนเขาเบา ๆ ทุกครั้งที่ขยับตัว แต่ฟีนิกซ์ก็ทำทีเฉย ไม่ปฏิเสธ ไม่ขยับหนี
ความรู้สึกแปลก ๆ พุ่งขึ้นในอกเจนนิสอีกครั้ง เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาตรง ๆ ได้แต่หันหน้าไปมองฟีนิกซ์ ที่ตอนนี้เขาก็กำลังหันมองเธออยู่เช่นกัน สายตาทั้งคู่สบกันแวบหนึ่ง ท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและเสียงคุยของคนอื่น ๆ รอบโต๊ะ
ฟีนิกซ์ยกมุมปากยิ้มบาง ๆ ให้เธอเบา ๆ เหมือนรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แค่สายตาที่มองเธอนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนกว่าที่เคย
“มึง กูไปเข้าห้องน้ำนะ”
เจนนิสพูดกับโซดาเสียงแผ่ว ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วลุกขึ้นเดินออกไปทันที ไม่ฟังเสียงโซดาที่ถามกลับมาด้วยความงง ๆ
ฟีนิกซ์ที่นั่งกินข้าวอยู่ก็เหลือบเห็นเจนนิสลุกออกจากโต๊ะไปทางห้องน้
