“อ๊ะ ขอโทษค่ะ”
คาร่ารีบละล่ำละลักขอโทษขอโพยทันที เพราะตัวเองผิดที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือไปชนอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง จึงเงยหน้ามองอย่างรู้สึกผิด นัยน์ตาคู่สวยเลื่อนจากชุดสูทสีดำตัดสลับเชิ้ตสีขาว มาจนถึงปลายคางได้รูปและใบหน้าแสนหล่อเหลาของอีกฝ่าย
เกิดความเงียบงันขึ้นมาทันทีเมื่อร่างบางสบเข้ากับนัยน์ตาคู่นี้ มันทั้งดูคุ้นตาและไม่คุ้นอยู่ในที ใบหน้าแบบนี้แม้ไม่ได้หล่อทำลายล้างแบบเฮียติณณ์ แต่ก็ไม่ธรรมดาเลยสักนิด รวมถึงรอยยิ้มแปลก ๆ นั่นอีก ร่างบางสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป เพราะเท่าที่จำได้เธอไม่เคยรู้จักหรือเคยเห็นเขาจากที่ไหนมาก่อน
“ขอโทษอีกครั้งนะคะ”
“ไม่เป็นไร”
เขาแค่นเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ พลางเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ แต่กลับทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างจริงจังพลางค้นหาบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ในนั้น คาร่าไม่ใช่คนที่จะเลอะเลือน ทั้งแววตาและน้ำเสียงของเขามันคุ้นมากเหมือนเคยได้ยินที่ไหน
“เราเคยรู้จั
