คามิล่ากะพริบตามองอย่างตื่นตะลึง เมื่อสามีเอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยความตระหนก ก่อนจะลดมือข้างที่ถือปืนลงและเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย คามิล่าที่สมองช้าก็พลันได้สติ และพาลนึกไปถึงคนที่ไม่ได้ยินชื่อมานานแสนนาน
“อาไม่เป็นไรนะ…” ในที่สุดอีกฝ่ายก็เอ่ยออกมาทำให้ดูมีชีวิตขึ้น
“ไม่เป็นอะไร ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้”
ไมเคิลส่ายศีรษะตอบและมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา หลานชายที่ไม่ได้เจอกันมานาน ไคโร ฟรานซิสโกร ลูกชายของพี่ชาย ส่วนคนที่เดินตามมาข้างหลังราวเงาตามตัวนั่นคือ วาคีน คนตระกูลเซเกรโต ยิ่งเห็นไมเคิลก็ยิ่งรู้สึกตื้นตันใจที่อีกฝ่ายเติบโตมาอย่างดี
“เรื่องมันยาว เดี๋ยวให้คนเก็บกวาดข้างนอกให้ แล้วเรามานั่งคุยกันสักหน่อย” นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ไคโรเอ่ยประโยคยาว ๆ ออกมาในรอบหลายปี พลางชำเลืองมองไปยังข้างนอกที่มีคนร้ายนอนกองกันอยู่หน้าบ้าน โดยมีคนของตนทำหน้าที่เก็บกวาดอยู่
“งั้นตามอามาทางนี้” ไม
