“มันมารอนานแล้ว ออกไปเจอมันสักหน่อยสิ พ่อเธออยู่ด้านล่างไม่รู้หรอก” วาคีนเอ่ยออกมาพลางพยักพเยิดไปยังระเบียง เธอจึงมองหน้าพวกเขาอย่างแปลกใจระคนซาบซึ้ง ก่อนจะวิ่งออกไปเจอหน้าใครบางคนที่ห่วงหามาตลอด
โดยไม่รู้เลยว่าระหว่างที่วิ่งออกไปนั้นประตูห้องนอนที่เปิดแง้มอยู่มีสายตาของผู้เป็นพ่อมองอยู่ตลอด แม้จะโกรธแต่ยังไงคาร่าก็คือแก้วตาดวงใจ จะมีพ่อที่ไหนอยากทำลายหัวใจหรือทำลายความสุขของคนเป็นลูกกันล่ะ
ไมเคิลมองแผ่นหลังเล็กบางของลูกสาวที่หันหลังให้ตน สองวันมานี้คาร่าดูผอมลงไปเล็กน้อย ข้าวปลาก็ไม่ยอมกินทั้งที่เป็นคนกินเก่ง เห็นแบบนี้แล้วไมเคิลก็ปวดใจ แต่เพื่ออนาคตของลูกเขาคงจะต้องทำอะไรสักอย่าง ชายวัยกลางคนถอนหายใจหนักหน่วงก่อนจะจากมา รวมถึงสองหนุ่มด้วยที่ไม่อยากอยู่ขัดขวางความรักของใคร เพราะถ้าไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลพวกเขาก็คงจะไม่ทำอย่างนี้หรอก
คาร่าเกาะระเบียงมองเขาอย่างเฉยชาเพราะไม่รู้ว่าควรจะแ
