“เฮียแสดงออกแบบนั้น?” เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางเลิกคิ้ว
“ใช่ แสดงออกแบบโจ่งแจ้งมาก” เธอขึ้นเสียงในลำคอพลางมองหน้าเขาอย่างเหนือกว่า แขนเรียวยกขึ้นมากอดอกท่าทางเหมือนเด็กสาวที่เอาแต่ใจอยู่เป็นนิตย์ ทำให้ติณณ์แค่นเสียงเย็น
“เธอเป็นเมีย ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบ อยากได้หรือไม่อยากได้ ยังไงเธอก็ต้องเป็นของเฮียเข้าใจไหม?”
เขาเอ่ยเสียงเย็นพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แววตาดำมืดที่จ้องมองมาไม่มีระลอกคลื่นความรู้สึกผสมผสานอยู่เลย มันมีแต่ความเวิ้งว้างและเย็นเยือก จนทำให้ใจของเธอหนาวเหน็บกับความหมายที่เขาจะสื่อออกมา
“เธอรู้ดีว่าเฮียไม่รัก…ดังนั้นจะจับ จะจูบ หรือทำอะไร มันคือเรื่องปกติของคนเป็นสามีภรรยา คาร่าเข้าใจใช่ไหม?”
“ค่ะ…”
เธอตอบเขาเสียงแผ่วพลางกลืนก้อนสะอึกลงไปในลำคอด้วยความยากลำบาก ใบหน้าสวยซีดเผือดลงถนัดตา ก่อนจะค่อย ๆ ลุกออกมาจากเตียงนอนอย่างเชื่องช้าเพื่อตรงไปยังห้องน้ำ ไม่รู้ว่าตัวเองเหม่อลอย
