ปึก!
เมื่อเดินมาถึงห้องเรียนฉันก็จัดการวางกระเป๋าสะพายใบหรูสีแดงเบอกันดี กระแทกลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิดทันที จะเพราะใครล่ะก็มีคนเดียวที่สามารถปั่นประสาทของฉันได้
ไม่ชอบแต่สร้างเรื่องราวใหญ่โตมาก!
หลังจากที่เฮียติณณ์ปะทะกับเท็นแล้ว เขาก็กลับไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มราวกับเป็นผู้ชนะ ส่วนฉันน่ะเหรอแทบเอาปี๊บคลุมหัวเพราะตลอดทางมีหลายคนจ้องมองมาไม่พักเลย แม้จะชินกับการเป็นจุดสนใจแล้วแต่เรื่องนี้มันไม่ควรจะมีคนรู้มากไง และฉันรับรู้ได้จากลางสังหรณ์บางอย่างว่าตัวเองจะซวยแน่นอน
“ยัยคุณคาร่าอยู่ไหน ออกมาหาแม่เดี๋ยวนี้!”
นั่นไงยังไม่ทันขาดคำเสียงแหลมปรี๊ดแบบทะลุทะลวงดังแหวกอากาศมาทำให้ฉันฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันที แค่ได้ยินเสียงก็รับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเพื่อนสาวอย่างรามี่แล้ว
“ชะนีน้อยแอบไปมีความรักตอนไหน…โอ๊ะไม่ใช่สิ แต่งงาน!”
ฉันที่แอบบ่นขมุบขมิบกับตัวเองพลางหลับตาปี๋ เมื่อรับรู้ได้ถึงแรงขยับบนโต๊ะ
