คำว่า ไม่ต้องกลัว ของคนร้ายกาจช่างขัดหูเธอเสียจริง ถ้าไม่กลัวเธอจะร้องไห้งอแงทำไม ใครจะไปเหมือนเขาล่ะไม่ว่าจะสถานการณ์ไหนก็ยังคงนิ่งได้ตลอด ร่างบางดิ้นขลุกขลักพยายามออกห่างอย่างหงุดหงิด แต่โดนมือหนาล็อกตัวไว้แน่น
“ไม่ได้ปลอบ”
ติณณ์เอ่ยเสียงเรียบพลางชำเลืองมองคนตัวเล็กที่พึ่งฟื้นจากการผ่าตัด แต่ยังคงขยับตัวไปมาอย่างน่ารำคาญ เขาจึงล็อกตัวเธอไว้ แต่เหมือนว่าคนตัวเล็กจะงอแงกว่าที่คิด เรื่องคราวนี้เขาจะต้องเอาคืนแน่เลยบอกว่าไม่ต้องกลัว ซึ่งคำตอบคงจะไม่ถูกใจถึงได้พยายามจะออกห่างอยู่เรื่อย
“หึ คนใจร้าย ถ้าไม่ปลอบก็ออกไปเลย คาร่าอยากอยู่คนเดียว”
สภาพจิตใจบอบช้ำขนาดนี้เธอแค่อยากได้คนปลอบประโลมอย่างอ่อนโยนบ้าง แต่เหมือนจะคาดหวังมากเกินไป นอกจากจะไม่ปลอบแล้วยังหาเรื่องให้หงุดหงิดเพิ่มอีก
“อยากให้ปลอบ?”
ติณณ์จับท้ายทอยเล็กออกห่างจากหน้าท้องตัวเอง พลางโน้มหน้าลงมาใกล้จนใบหน้าของทั้งคู่แทบประช
