ตอนที่ 4 ตำนานร้านสะดวกซื้อ

อัคคีเรียนเสร็จก็เดินลงมาจากอาคารเรียน เพื่อไปหาข้าวเที่ยงกิน แต่มาเจอวายุที่กำลังยืนมีเรื่องกับเด็กปีหนึ่งอย่างเพลงขวัญ เขาจึงบ่นอย่างเซ็ง ๆ แล้วเดินตรงไปที่ร้านสะดวกซื้อที่มีของที่เขาโปรดปรานขายอยู่ "แม่ง... มาวันแรกไอ้ลมก็มีเรื่องกับเด็กปีหนึ่งจนน่าปวดหัว พวกเด็กปีหนึ่งนี่น่ารำคาญจริง ๆ หวังว่ากูคงจะไม่เจอยัยเด็กคนนั้นหรอกนะ" อัคคียังบ่นไปถึงรุ่นน้องที่เขาเจอเมื่อวันก่อน "แก... นั่นพี่ไฟแก๊งสี่ทิศไม่ใช่เหรอ" นักศึกษาสาวที่อยู่แถวนั้นพูดขึ้น "ใช่ ๆ สีผมแดงเพลิงขนาดนั้น จะเป็นใครไปได้ล่ะ ว่าแต่พี่เขามาทำอะไรที่นี่คนเดียว" นักศึกษาสาวอีกคนพูดขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้น เพราะนาน ๆ จะเห็นสมาชิกแก๊งสี่ทิศมาเดินแถวนี้ "อย่าบอกว่าจะมาสร้างตำนานอะไรที่ร้านสะดวกซื้ออีกนะ เมื่อเช้าพี่ลมก็มาสร้างตำนานไปคนหนึ่งแล้ว" นักศึกษาสาวอีกคนเบิกตากว้าง พร้อมกับพูดขึ้นด้วยความตกใจ "ไม่ใช่มั้ง เมื่อเช้าพี่ลมแค่จ่ายเงินให้เด็กปีหนึ่งคนนั้นเพราะความรำคาญ ไม่ใช่ตำนานอะไรซักหน่อย" อีกคนรีบพูดแย้งขึ้นมา "งั้นเราตามไปดูกันมั้ยว่าพี่ไฟมาทำอะไร ไม่แน่นะ เราคนใดคนหนึ่ง อาจจะได้สร้างตำนานกับพี่ไฟก็ได้ คิกคิก~" นักศึกษาผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างมีความหวัง "ทำอย่างกับไปอ่อยแล้วพี่ไฟจะสนใจ พวกเราอ่อยพวกพี่แก๊งสี่ทิศตั้งแต่เราอยู่ปีหนึ่งจนตอนนี้อยู่ปีสามแล้วนะ ฉันว่าเลิกหวังเถอะ ฉันได้ข่าวว่าพี่ ๆ แก๊งสี่ทิศเขาหวงความโสดมาก คงไม่มีหวังหรอก" อีกคนพูดอย่างไม่เห็นด้วย เพราะสามปีในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ไม่ใช่ว่าพวกเธอไม่เคยอ่อย เรียกว่าทอดสะพานกี่ครั้งก็ถูกเมินทุกครั้ง "มันก็ไม่แน่หรอกย่ะ พวกเราอาจจะโชคดีผีผลักให้ไปอยู่ในอ้อมแขนของพี่ไฟก็ได้ ใครไม่ไป ฉันไป" พูดจบหญิงสาวคนนั้นก็วิ่งเข้าไปในร้านสะดวกซื้อทันที "ฉันไปด้วย/ฉันด้วย" สรุปคือนักศึกษาสาวทั้งสามคน ก็เข้าไปในร้านสะดวกซื้อ และเมื่อเข้าไปแล้ว... พวกเธอก็ต้องอ้าปากค้าง ตาโตทันทีกับภาพตรงหน้า เพราะภาพที่เห็นคืออัคคีกำลังยืนทะเลาะอยู่กับนักศึกษาสาวคนหนึ่ง "นี่เธอ!!! ขนมปังนั่นฉันเจอก่อนนะ" อัคคีพูดกับยัยรุ่นน้องคนนั้นของเขาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เพราะเมื่อเขาเดินเข้ามาในร้านสะดวกซื้อ เขาก็เล็งขนมปังยาวที่มีไส้กรอกชีสของโปรดไม่วางตา แต่จังหวะนั้นดันมีข้อความเข้ามา เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่าน พอหันไปอีกที ก็มีมือเล็ก ๆ มาหยิบขนมปังไปก่อน ยิ่งพอเห็นว่าเป็นยัยเด็กแสบคนนั้น เขาก็ยิ่งไม่พอใจมากกว่าเดิม "เจอก่อนแล้วไง มีป้ายชื่อติดไว้มั้ยล่ะ ของในร้านนี้ใครหยิบได้ก่อน ก็เป็นของคนนั้นไม่ใช่เหรอ" ใบเฟิร์นก็เถียงกลับทันที แล้วรีบเดินไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน อัคคีเห็นอย่างนั้นก็ไม่ยอม เขาเดินตามไปทันที และเธอก็วางขนมปังลงให้พนักงานคิดเงินพอดี "ขนมปังไส้กรอกชีส 69 บาทค่ะ" พนักงานบอกราคาและเอาขนมปังไปสแกน แล้ววางลง ใบเฟิร์นยิ้มและวางเงินแบงก์สีแดงลงไปที่เคาน์เตอร์ แต่ถูกแบงก์สีเทาวางทับ ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย "ขนมปังนั่นฉันเจอก่อน มันต้องเป็นของฉัน" อัคคียังคงพูดเหมือนเด็กที่ถูกเพื่อนแย่งของเล่น และทำท่าจะคว้าขนมปังไป แต่ถูกใบเฟิร์นดึงมาไว้ในมือได้ก่อน "ไอ้คนไม่มีมารยาท คนเขาหยิบมาจ่ายเงินก่อน ยังคิดจะมาแย่ง" ใบเฟิร์นต่อว่าออกไปเสียงดัง ทำให้ทุกคนในร้านหันมาสนใจทันที และเริ่มยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายทั้งรูปและคลิปไว้ "ใครไม่มีมารยาทกันแน่ แย่งของซึ่ง ๆ หน้ายังจะมาพูดดีอีก นี่เอาไปเลย ฉันให้หนึ่งพันบาทแล้วเอาขนมปังนั่นมา" อัคคีพูดอย่างไม่พอใจ และหยิบแบงก์สีเทายัดใส่มือของเธอ และทำท่าจะแย่งขนมปังมากิน "ไม่ให้ อยากกินมากนักใช่มั้ย ได้!!! เดี๋ยวจะกินให้ดู" ใบเฟิร์นตอบกลับทันที แถมเธอยังทำสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง นั่นคือแกะขนมปังออกจากห่อแล้วบีบซอสมะเขือเทศใส่ และกินต่อหน้าต่อตาเขา แล้วยัยรุ่นน้องตัวแสบยังทำท่าเหนือกว่า ทำให้อัคคีผู้ที่ไม่เคยยอมใครหัวร้อนขึ้นมาทันที เขาเดินเข้าไปประชิดตัวเธอ แล้วจับมือข้างที่ถือขนมปังไว้แน่น ก่อนจะยกขึ้นมาที่ปากของตัวเอง แล้วเขาก็ก้มลงไปงับขนมปังนั่นซะเลย ท่าทางนั้นทำให้ใบเฟิร์นถึงกับตกตะลึงไปเลย จนทำให้ลืมดึงมือออก อัคคีก้มลงกัดกินขนมปังและเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างพอใจ ภาพตรงหน้าที่ทุกคนเห็น เหมือนรุ่นน้องปีหนึ่งกำลังป้อนขนมปังพี่ไฟแห่งแก๊งสี่ทิศ "นั่นน้องปีหนึ่งป้อนขนมปังพี่ไฟเหรอ" เสียงนักศึกษาคนหนึ่งดังขึ้น นั่นทำให้ใบเฟิร์นได้สติ เธอจึงรีบดึงมือออกทันที ส่วนอัคคีก็เคี้ยวขนมปังและยักคิ้วให้เธออย่างผู้ชนะ "เฮ้ย!!! นายมากินขนมปังของฉันได้ไง อี๋ ๆ ติดน้ำลายด้วย" ใบเฟิร์นพูดออกมาอย่างตกใจและทำท่ารังเกียจ เธอมองขนมปังที่อยากกินอย่างเสียดาย "ใครว่าขนมปังของเธอ เธอแย่งของฉันไปต่างหาก แล้วจะโวยวายทำไม ยังเหลืออีกตั้งเยอะ ที่เหลือฉันยกให้ก็แล้วกัน แถมเงินอีกหนึ่งพัน กินให้อร่อยนะ" อัคคีแสยะยิ้มแล้วพูดเหมือนรุ่นพี่ใจดี "แหวะ~ ใครเขาอยากกินของเหลือจากนายกัน อี๋~ สกปรกมาก มีเชื้อโรคด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้" ใบเฟิร์นพูดอย่างรังเกียจ "นี่เธอ นั่นพี่ไฟเชียวนะ ทำไมพูดกับพี่เขาแบบนั้น" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นอย่างไม่พอใจ ที่เห็นรุ่นน้องทำท่าทางแบบนี้กับขวัญใจของพวกเธอ "ใช่... น้องทำแบบนี้ไม่ถูกนะ มาแย่งขนมปังของพี่ไฟแล้วยังเถียงไม่หยุดอีก พี่เขาแบ่งขนมปังให้ยังจะมีปัญหาอีก" อีกคนก็พูดเสริมทันที "ใครอยากกินก็เอาไปเลยนะ เอาไปกินให้ติดคอตายไปเลย เอาเงินนี่ไปด้วย" ใบเฟิร์นที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ่งโมโห แต่ทำอะไรไม่ได้ เธอจึงยัดขนมปังไปกระแทกใส่อกแกร่งของเขา โดยไม่สนใจว่าเสื้อของเขาจะเลอะซอสมั้ย จากนั้นก็ยัดเงินหนึ่งพันบาทใส่กระเป๋าเสื้อเขา พร้อมกับใช้มือเช็ดที่เสื้อของเขาด้วยท่าทางรังเกียจ แถมอาศัยจังหวะที่อัคคีกำลังตกตะลึง กระทืบเท้าเขาอย่างแรงหนึ่งที แล้วเดินเชิดหน้าออกจากร้านสะดวกซื้อไป "โอ๊ยยยย เจ็บนะโว้ย แล้วนี่เสื้อฉันเลอะไปหมดแล้ว กลับมาเคลียร์กันก่อนนะยัยเด็กแสบ" อัคคียกเท้าขึ้นมาแล้วกระโดดเต้นเร่า ๆ มือก็กอดขนมปังไส้กรอกชีสที่เยิ้มไปด้วยซอสมะเขือเทศไว้แนบอก "พี่ไฟ เจ็บมั้ยคะ เสื้อเปื้อนหมดเลย เอาผ้าเช็ดหน้าของส้มไปเช็ดก่อนดีมั้ยคะ" นักศึกษาสาวคนหนึ่งถามอย่างห่วงใยและส่งผ้าเช็ดหน้าให้อย่างทอดสะพาน "ไม่เป็นไร แล้วนี่มองอะไรกัน มองพอหรือยัง ถ้ายังมองไม่พอ ก็เดินมามองใกล้ ๆ นี่มา แต่ถ้ามองพอแล้ว ก็แยกย้ายกันไปได้แล้ว อ้อ... บอกไว้ก่อนเลยนะ ห้ามให้มีรูปหรือคลิปหลุดไปในโลกโซเซียลนะ ไม่งั้นฉันจะเล่นงานคนทำให้ถึงที่สุดแน่" อัคคีหันไปมองรอบ ๆ จริง ๆ เขาก็รู้สึกเขินที่มายืนทะเลาะกับรุ่นน้อง แต่เพราะเขาคือเสือไฟ เรื่องอะไรจะยอม ไม่มีทางซะหรอก ดังนั้นเขาจึงพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง และกร้าวใจทุกคนมาก นั่นทำให้นักศึกษาที่มามุงแตกฮือทันที ทุกคนเดินเลี่ยงออกไปเหมือนกำลังจะไปซื้อของ แต่ก็แอบถ่ายคลิปไว้ตลอด เพราะนาน ๆ ครั้งจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น ส่วนอัคคีก็เดินไปหยิบทิชชูเปียกและน้ำเปล่ามา เพราะตั้งใจจะไปทำความสะอาดเสื้อ เขาวางของลงที่เคาน์เตอร์พร้อมแบงก์สีเทาเจ้าปัญหา "เอ่อ... สองรายการ 69 บาทค่ะ ไม่ทราบว่าสนใจรับขนมปังไส้กรอกชีสไปทานด้วยมั้ยคะ พอดียังมีเหลืออีกสามชิ้นค่ะ แต่เรายังไม่ได้เอาขึ้นชั้นเฉย ๆ" พนักงานบอกออกไปเบา ๆ และหยิบขนมปังไส้กรอกชีสขึ้นมาวางที่เคาน์เตอร์อีกสามชิ้น ใบหน้าก็ยิ้มแห้ง ๆ อัคคีมองขนมปังไส้กรอกชีสตรงหน้าอย่างพูดอะไรไม่ออก ในใจก็คิดว่า... 'ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้วะ' แต่สุดท้ายก็พยักหน้าและหยิบส่งให้พนักงานไปคิดเงินสองชิ้น จากนั้นอัคคีก็เดินออกมาพร้อมทิชชูเปียก น้ำเปล่า และขนมปังไส้กรอกชีสสองชิ้น โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าพอเขาเดินพ้นออกมา ก็เกิดสงครามการแย่งชิงขนมปังที่เหลืออีกหนึ่งชิ้น เพราะนักศึกษาสาว ๆ อยากกินขนมที่พี่ไฟชอบ ส่วนอัคคีก็ก้าวเท้ายาว ๆ จนเดินมาทันหญิงสาวคู่กรณี ก่อนที่เขาจะจับขนมปังหนึ่งชิ้นยัดใส่มือของเธอ "ฉันคืนขนมปังให้เธอ แต่เธอยังติดค้างที่ทำเสื้อฉันเลอะ รอก่อนเถอะ แล้วฉันจะบอกว่าเธอต้องชดใช้ด้วยอะไร ยัยเด็กแสบ" อัคคีพูดเสียงเข้ม ก่อนจะเดินนำหน้าเธอไป "อะไรของเขา แล้วไหนว่าขนมปังหมดแล้ว" ใบเฟิร์นมองขนมในมืออย่างงง ๆ ก่อนที่เธอจะยักไหล่แล้วแกะขนมปังกิน เพราะนี่ก็บ่ายแล้ว แต่เธอยังไม่ได้กินข้าวเลย "ก็อร่อยดีนะ" เธอเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างไม่รักษากิริยาของผู้หญิง ก่อนจะกินไปเดินไปที่คณะวิศวะ