ห้าวันต่อมา...
หลังจากใบเฟิร์นอยู่เที่ยวที่ขอนแก่นกับอัคคีต่ออีกสี่วันก็กลับมาที่กรุงเทพ เพราะสงสารพี่ชายที่ต้องบินไปบินมาระหว่างกรุงเทพขอนแก่น และอัคคีก็ต้องกลับมาทำงานด้วย
"เฮ้อ~ หมดกันความตั้งใจของพี่" อัคคีที่กำลังขับรถกลับกรุงเทพถึงกับบ่นออกมา
"ความตั้งใจอะไรคะ" ใบเฟิร์นเอียงหน้าถามอย่างสงสัย
"ก็พี่ว่าจะซ้อมเข้าหอที่บ้านขอนแก่นซักหน่อย แต่ดันมีก้างชิ้นโตอย่างไอ้ไม้ซะได้ งั้นกลับไปเฟิร์นไปค้างที่เพนต์เฮาส์เราก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยกลับบ้าน" อัคคีพูดขึ้นอย่างมีความหวัง สายตานั้นแพรวพราวมาก
"ไม่ค่ะ" ใบเฟิร์นตอบกลับไปอย่างไม่เห็นด้วย เพราะเกรงใจพ่อแม่
จากนั้นก็ไม่มีเสียงของอัคคีอีกเลย ในรถมีแต่ความเงียบของคนที่กำลังประท้วงในใจ ไม่ว่าเธอจะชวนคุยยังไงเขาก็ตอบสั้น ๆ ผ่านไปยี่สิบนาที ใบเฟิร์นก็หมดความอดทน
"นั่นทางไปเขาใหญ่ใช่มั้ยคะ เราแวะไปเที่ยวที่เขาใหญ่กันดีมั้ยคะ เฟิร์นเคยได้ยินว่าแถวน
