ตอนที่ 14
ค้างเติ่ง
ฉันเบิกตาโพลงชนิดที่กว้างจนลูกกะตาจะถลนออกจากเบา เขามั่นอกมั่นใจได้ยังไงว่าฉันคือผู้หญิงที่เขาซื้อมาเอนวันนั้น ฉันว่าฉันก็ไม่ได้พูดอะไรที่บอกว่าตัวเองคือคน ๆ นั้นเลยนะ
“นายพูดอะไรของนาย ใครคือผู้หญิงของนายกัน ฉันไม่เคยเจอนายที่ไหนมาก่อน อ่ะ...” ฉันถูกทำให้หยุดพูดเพียงเพราะเขาเลียใบหูของฉันเท่านั้น นะ...น่าอายชะมัด
“ทำไมผมถึงมั่นใจว่าเป็นคุณงั้นเหรอ ก็เพราะว่าผู้หญิงในโลกนี้ที่กล้าด่าผมว่าไอ้วิปริต ก็มีแค่ผู้หญิงในคืนนั้น กับคุณยังไงล่ะ แถมยังมีปานแดงต้นแขนนั้นเหมือนกัน และก็กลิ่น ฟืด~~~” เขาไม่พูดเปล่ากลับสูดดมกลิ่นกายฉันตรงบริเวณซอกคอฟืดใหญ่จนฉันสะท้านไปทั้งทรวง
จมูกโด่งเป็นสันกดลงบนรอยช้ำที่เดิมที่เขาเคยฝากร่องรอยอารยธรรมเอาไว้ ฉันพยายามจะดิ้นหนี พยายามผลักอกเขาออกไปให้ห่างจากตัว แต่แรงของเขาก็มีมากเกินกว่าร่างบางอย่างฉันจะต้านได้จริง ๆ อีกทั้งสัมผัสที่ช่ำชองของเ
