จากนั้นมหกรรมคนรุมก็ดูจะไม่ลดละ แล้วบะหมี่ก็เหลือไม่ถึงสิบห่อแล้ว ฉันที่ยืนตรงนั้นนาน ๆ เริ่มหายใจไม่ออก พวกเขาไม่ยอมต่อแถวดี ๆ เลย ทำให้อากาศที่จะผ่านมาที่ฉันน้อยลงเต็มที
กระทั่ง...เควิน ที่นั่งดูอยู่ไกล ๆ นั้นก็ลุกขึ้นเดินตรงเข้ามา ทำให้บรรยากาศรอบ ๆ เริ่มเย็นยะเยือกขึ้นทันตา พวกเด็ก ๆ ปีหนึ่งปีสองที่เข้าร่วมกิจกรรมและกำลังล้อมฉันอยู่นั้นถึงกับชะงัก และหลีกทางให้ เควิน เดินเข้ามา
“เฮ้ย! ไอ้น้อง...หมดเวลาเล่นของพวกมึงแล้ว รีบรับบะหมี่แล้วรีบกลับไปนั่งร่วมกิจกรรมซะ” น้ำเสียงเหมือนจะเรียบนิ่งแต่ทรงพลังมาก ไม่แปลกที่พวกน้อง ๆ จะตัวหดเหลือสามเซ็นกันขนาดนี้
เขาเดินมาหยุดยืนข้าง ๆ ฉัน แขนแกร่งของเขาจงใจวางพาดบ่ากัน เล่นเอาคนทั้งลานมองมาเป็นจุดเดียว
“นี่...จะเอาแขนมาพาดบ่าฉันทำไมกัน”
“ผมอุตส่าห์ลุกมาช่วยด้วยความหวังดีนะ เพราะเหมือนคุณจะรับมือเด็ก ๆ พวกนี้ไม่ค่อยไหว” จากนั้นเควินเอียงหน้ามาก
