ตอนที่ 10
ปานแดงหาใช่รอยสัก
“ใจเย็น ๆ สิครับพี่สาว”
“คนปากหมาฉันไม่จำเป็นต้องพูดดีด้วยย่ะ” ฉันเท้าสะเอวมองเขม็งไม่วางตา แต่ท่าทีของเควินกลับไม่สะทกสะท้านแถมยังยกยิ้มมุมปากชอบใจ
“อ่อ ที่ตั้งท่าถกแขนเสื้อขนาดนี้ คงเพราะอยากอวดรอยสักสินะ อืม...รอยสักสวยดีนี่” เควินพูดขึ้น เสียงเขานุ่มนวลลงกว่าปกติ นัยน์ตาคมกริบนั่นจ้องมาที่ปานแดงบนแขนของฉัน “รอยสักดูเป็นเอกลักษณ์ดีนะครับ ผมเหมือนเห็นใครสักคนก็สักแบบนี้เหมือนกัน ช่วงนี้มันฮิตเหรอครับสงสัยผมต้องไปสักบ้าง”
ฉันเลือดขึ้นหน้าเต็มสูบ ก่อนที่หัวฉันจะถูกความร้อนระอุเข้าครอบงำ
‘นี่เขากำลังล้อปานแดงฉันแน่ ๆ ใครจะยอมกันเล่า’
“รอยสักบ้าอะไรของนายเป็นแบบนี้ยะ นี่มันปานแดง แหกตาดูซะ” ฉันตวาดใส่หน้าเขาด้วยความโมโหทะลุปรอท “แล้วไอ้ปานแดงนี่มันก็ติดตัวฉันตั้งแต่เกิด จะไปเห็นจากใครที่ไหนได้ยังไง เพ้อเจ้อ ในโลกนี้มีแค่ฉันคนเดียวแล้วที่มีปานแดงที่แขนรูปนี
