ตอนที่ 11
บะหมี่ห้าร้อยชุด
วิบากกรรมของฉันวันนี้ได้เริ่มต้นขึ้น เราสามคนช่วยกันทำบะหมี่หมูแดง และน้ำซุปหอมกรุ่น ถึงห้ารอยชุดด้วยความเหนื่อยยาก ตอนแรกยังไงฉันก็มองภาพที่จะทำเสร็จไม่ออกจริง ๆ นะ กระทั่งที่แม่ของฉันผู้ที่เก่งในการจัดสรรเวลาและหน้าที่ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อพอทำตามแผนของแม่แล้วนั้น มันเสร็จทันจนได้ แถมยังมีเวลานั่งพักหายใจหายคออีกราวสามสิบนาที
“ป๊าว่าแต่บะหมี่ห้าร้อยชุดนี่ใครจะไปส่งล่ะ” ฉันหันไปถามป๊า
“มึงไงอีหนาด”
“ห๊า...ฉันเหรอ ทำไมเป็นฉันล่ะ”
“ลื้อจะให้คนแก่อย่างอั๊วกับแม่ลื้อไปส่งในมหาลัยงั้นรึ เอาสมองส่วนไหนคิด...”
“แต่ว่าฉันไม่อยากไปมหาลัยนั่น แถมยังเป็นวิศวะอีก เราจ้างคนไปส่งดีไหมป๊า...”
“จะไปจ้างให้เสียเงินอีกทำไมเล่า กว่าจะได้เงินมาก็ลำบาก บ้านเราก็มีรถขับ ลื้อเองก็มีใบขับขี่”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่...ลื้อปฏิเสธแบบนี้ หรือว่ามีลับลมคมในอะไรกับอั๊วรึเปล่า”
“ปะ..
