ทุกย่างก้าว ถึงแม้ว่าจะเร่งรีบ ทว่ามันก็สมดุลและมั่นคงเสมอ ก่อนจะตรงไปยังห้องสุดท้าย พร้อมกับกระชับอาวุธในมือ ถ้าอีกฝ่ายมีมันเช่นเดียวกัน แล้วเจรจาไม่ได้ ยังไงก็คงจะต้องปะทะจริง ๆ
ทว่าเสียงที่ล็อดลอดออกมาให้ได้ยินนั้นก็ทำเอาผู้กองหนุ่มถึงกลับต้องชะงักนิ่ง
“ไอ้เหี้ย แก่จะตายอยู่แล้ว ยังอยากจะมากินเด็ก ตรงนี้ไม่มีให้กินน้า มีแต่ขี้ในส้วมจ้า รับประทานไปก่อนเนาะ ท่านส.ท. ไม่ดิ ออกจากตำแหน่งจนแพ้เลือกตั้งแล้ว ตอนนี้เลยไม่เหลือสักตำแหน่งให้โกงกินละ อนาคตคงจะเป็นได้แค่ไอ้แก่กิตขี้คุก!”
ประโยคยาวเหยียดของลูกสาวเพื่อนพ่อว่าอึ้งมากแล้ว ภาพที่ปานตะวันเห็นอยู่ขณะนี้ไม่รู้ว่าต้องสงสารอดีตส.ท.กิตหรือต้องสมน้ำหน้าก่อนดี
แต่สำหรับไอ้เวรนี่อย่างหลังน่าจะเหมาะสมกว่า
“โว้ย อีเด็กเวร อีเด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ปล่อยกูเดี๋ยวนี้ เหม็น!”
ตอนอยากได้เธอเป็นเมียแม่งพูดเพราะทุกคำ พอมาแบบนี้ ควบคุมตัวเองไม่ได้
