ปานตะวันคิดว่าตัวเองยับยั้งชั่งใจแล้ว แต่ก็ไม่พ้นต้องทำให้คุณมะมี๊ของลูกสาวเป็นไข้อ่อน ๆ ยังดีที่มันเป็นวันหยุดราชการ ทว่าเขาก็เกือบจะโดนฝ่ามือของมารดาประเคนเข้าหลังแล้วจริง ๆ และต่อให้มันจะเป็นแบบนั้นก็ไม่นึกโกรธหรอก
เพราะเป็นครั้งแรกของจุ๋มจิ๋ม แต่ดันพลั้งมือรังแกคนเด็กกว่าจนเกือบจะถึงเช้า ก็ของขาดจริง ๆ นั่นแหละ
ยิ่งบิดาอีกฝ่ายเห็นว่ามันแทบจะเป็นช่วงเย็นของวันแล้วลูกสาวยังไม่กลับบ้านกลับช่องอีก เลยมาตาม ก่อนจะคล้ายวิญญาณหลุดไปแล้วตอนได้รู้เรื่องทุกอย่าง
“ลูกมึงมันสิมีเทื่อที่สิบบ่บักปราบ! กูสิได้ซื้อปืนมายิงมันเทื่อเดียว” (ลูกมึงมันจะมีครั้งที่สิบไหมไอ้ปราบ กูจะได้ซื้อปืนมายิงมันครั้งเดียวเลย)
“ท่านรองกะใจเย็น ๆ ก่อนเนาะครับ เอ้า ๆ จิบน้ำสาก่อนหมู่” (ท่านรองก็ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ อ้าว จิบน้ำก่อนเพื่อน)
“จิบพ่อจิบแม่มึงหยัง ทันฮอดคบกัน ลูกมึงกะสี้เอาลูกกูแล้ว” (จิบพ่อจิบแม่มึงสิ ยังไ
