ผูกข้อไม้ข้อมือตามประเพณีอันเรียบง่ายเสร็จ จุ๋มจิ๋มก็ไม่รู้ว่าต้องบอกความรู้สึกตอนนี้ออกมาเป็นคำพูดยังไง ต่อให้มันจะไม่ได้ต่างจากครั้งที่ยังเป็นแค่ลูกสาวของเพื่อนสนิทบิดาผู้กอง แต่พอได้ก้าวข้ามจุดนั้นมาแล้ว โดยปานตะวันไม่ได้มองเธอเป็นแค่น้องนุ่ง การเป็นคนรักพร้อมกับมะมี๊ของปันหยีมันก็ดีมากจริง ๆ
ก็ขนาดที่ว่าอยากเก็บตังค์ของผู้กองแต่งงาน!
ตอบแทนที่อีกฝ่ายดูแลเธอเป็นอย่างดีมาตั้งแต่จำความได้ แล้วก็ไม่คิดจะน้อยใจตอนเราห่างกันไปด้วย เพราะความรู้สึกของเราในตอนนั้นมันยังไม่เท่ากัน แล้วก็ยังเด็กมาก
“ช่วงนี้มาบ่อยนักนะเอ็ง”
“จุ๋มจิ๋มต้องเก็บตังค์จ้ะ”
“ซื้อเครื่องสำอางใหม่?”
“เปล่า จุ๋มจิ๋มจะเก็บตังค์ไว้ขอผัวแต่งงานน่ะจ้ะ”
“แค่ก ๆ” เจ้ามือวงไพ่ที่นั่งชันเข่าจิบน้ำเย็น ๆ อยู่ถึงกลับต้องสำลักไอออกมา ปกติมักจะเห็นแค่เด็กคนนี้หนีพ่อมันมาเล่นเพื่อหาเงินไปซื้อเสื้อผ้ากับพวกเครื่องสำอางที่อยากจะได้
