“ขอบคุณมากนะคะคุณใหญ่ที่ช่วยพราว ช่วยดูแลลูกด้วย” พิชชากลับมาช่วยงานธาดาเมื่อเรื่องจบลง
เธอรู้สึกว่าตนเองโชคดีที่มีธาดาอยู่ข้างๆ เขาคอยให้คำปรึกษา คอยบังคับให้ทานอาหารส่งข้าวส่งน้ำให้ แถมยังรับหน้าที่ดูแลลูกสองคนโดยไม่มีอะไรขาดตกบกพร่อง
“เราเป็นสามีภรรยากันก็เหมือนเป็นคนคนเดียวกัน ปัญหาของพราวก็คือปัญหาของผม” ธาดาพูดเสียงนุ่ม ขณะนั้นทั้งสองกำลังทานอาหารกลางวันในห้องทำงานของผู้เป็นสามี เพราะเห็นตรงกันว่าไม่อยากออกไปไหน
“บ่ายผมมีประชุม พราวหลับได้นะครับประชุมเสร็จแล้วผมจะออกเร็วหน่อยไปรับลูกกัน”
“ค่ะ” พิชชาเห็นด้วยว่าเธอควรนอน ในห้องทำงานของธาดามีห้องพักผ่อนที่ปรับเป็นห้องนอนได้เผื่อวันที่เด็กๆ มาที่นี่ด้วยจะได้ใช้นอนกลางวัน
บ่ายวันนั้นธาดาออกไปประชุมส่วนพิชชาหลับในห้องพัก เธอฝันว่าตัวเองเดินหกล้มเอาหน้าไปจูบพื้น เมื่อลุกขึ้นมาเลือดเต็มไปหมดแถมด้วยฟันบนหักออกครึ่งซี่
หญิงสาวตกใจตื่น
