ของหายอยากได้คืน

พิชชาโทรตามพี่สาวพี่เขยที่มีบ้านในรั้วเดียวกันมานั่งฟังด้วย เธอเปิดประตูให้ธาดาและฌานเข้ามา แผนที่เธอจะพาลูกไปข้างนอกคงต้องพักไว้ก่อน เธอจึงให้แม่บ้านจัดการเสริฟน้ำแล้วพาเด็กๆ ไปทานของว่างแทน “แล้วเราจะไม่ไปข้างนอกแล้วเหรอแม่” ณพิชย์ถาม “ไปลูก แต่รอแม่คุยธุระเสร็จก่อนนะ” พิชชาตอบลูกชาย “พุทไปเล่นเกมกันเถอะ” พิชนันท์เดินขึ้นชั้นบน พิชชารีบหันมาสั่งแม่บ้าน “อย่าให้น้องเล่นเกมนานนะ ชม.เดียวพอ” พิมาลาและอัทธกานต์มาถึงพอดี ธาดาและฌานจึงแนะนำตัวอีกครั้ง เมื่อฟังเรื่องทั้งหมดและได้ดูเอกสารแล้วพี่สาวจึงทำหน้าเหมือนถูกผีหลอกไปอีกคน แต่คนละเหตุผลกับน้องสาว “ไหนพราวบอกว่ามีแฟนแล้วเลิกไปไง” พิมาลาไม่เคยรู้เลยว่าน้องสาวตั้งครรภ์ได้เพราะความช่วยเหลือจากนายแพทย์อนันต์ หากเธอรู้คงไม่ยอมแน่ๆ ธาดามองคนที่ทำหน้าจืดเจื่อนเมื่อความลับแตกด้วยสีหน้านิ่งขรึม ส่วนอัทธกานต์ถอนใจเมื่อเห็นเอกสารทั้งหมด มันชัดเจนว่าฝ่ายผิดคือพิชชาจนเขาไม่รู้จะหาอะไรมาช่วยเธอได้ “คุณพราวผิดจริง แต่เธอไม่ทราบว่าสเปิร์มนั้นเป็นของคุณธาดา เธอไม่รู้ว่าคุณไม่ได้อนุญาตให้ใช้กับใครก็ได้ ไม่ทราบว่าทางคุณจะพอมีทางไหนให้เราชดเชยหรือแก้ไขได้ไหมครับ ไหนๆ เจ้าสองแฝดก็เกิดแล้วมันย้อนเวลากลับไปไม่ได้” “ผมไม่ได้อยากได้อะไรชดเชย แต่ผมอยากได้ของที่ถูกขโมยมาคืนไปเหมือนเดิม” ธาดาพูดด้วยท่าทีสงบ พิชชาทำหน้าข้องใจ “ทำไมคุณพูดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้ล่ะ ฉันจะจับลูกยัดกลับเข้าท้องแล้วคืนไอ้สเปิร์มนั่นให้คุณได้ไง คิดสิคิด” “คุณให้ผมคิดแล้วคุณล่ะ ขอโทษผมบ้างรึยังสักคำนึงน่ะ” ธาดาสวนทันทีทำให้หญิงสาวหน้าแดงด้วยความโกรธปนอาย “พราวใจเย็น เราผิดนะ เขาไม่ผิดอะไรเลยจะไปวีนเขาได้ไง” พิมาลาเตือนน้องสาว “แล้วก็จะพูดอะไร ช่วยคิดถึงหมออนันต์ด้วย ถ้าผมเอาเรื่องตามกฎหมายจริงๆ รุ่นพี่คุณหมดอนาคตในอาชีพนี้แน่” ธาดาสำทับและนั่นทำให้พิชชากำมือแน่น “ใจเย็นๆ กันนะครับ อย่างที่คุณอัทธ์พูด เราคงย้อนเวลากลับไปแก้ไขไม่ได้ ผมว่าเราหาทางออกร่วมกันดีไหมครับ” ฌานไกล่เกลี่ย อัทธกานต์และพิมาลาเห็นด้วย ส่วนธาดาไม่พูดอะไรแต่พิชชามองเขาด้วยสายตากล่าวหาชัดเจน เธอคิดว่าธาดาทำให้เรื่องใหญ่เกินจำเป็น หากเขาไม่สนใจเรื่องนี้เลยตัวเขาก็ไม่ได้เสียหายอะไร ทำไมมาขออะไรที่เธอให้ไม่ได้ “ก่อนจะหาทางออก คุณต้องรู้ว่าตระกูลผมมีลูกยากมาก ทุกรุ่นไม่เคยมีใครท้องมากกว่าหนึ่งครั้ง คุณควรรู้ว่าความผิดพลาดที่คุณไม่ตั้งใจอาจจะทำให้ผมไม่มีลูกอีกเลยในอนาคต” เมื่อธาดาพูดจบ หญิงสาวถึงกับอ้าปากค้างนี่มันตรรกะอะไรของเขา เป็นเรื่องบ้าที่เธอไม่เคยได้ยินว่ามันจะเป็นไปได้ “เป็นเรื่องจริงครับคุณพิชชา ตระกูลเสขสุรักษ์ไม่เคยมีสะใภ้รุ่นไหนท้องมากกว่าหนึ่งครั้ง ไม่ว่าจะเป็นคุณแม่หรือคุณย่าของคุณใหญ่ ทุกคนต่างตั้งท้องแค่ครั้งเดียวทั้งชีวิต ว่ากันว่านี่เป็นคำสาปของตระกูลด้วยซ้ำ คุณใหญ่จึงซีเรียสกับเรื่องนี้มากเพราะคุณกำลังจะทำให้เสขสุรักษ์ไม่มีทายาท” ฌานกล่าวเสริมด้วยท่าทางจริงจัง “นี่พวกคุณล้อเล่นใช่ไหม” พิชชาแทบหาเสียงของตนเองไม่เจอ หากเป็นอย่างนั้นเขาต้องการอะไร “แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไงหรือว่าจะฆ่าลูกฉัน ฉันไม่ยอมนะ” พิชชาคิดไปร้อยแปดด้วยความวุ่นวายใจ นี่มันยิ่งกว่าวันโลกาวินาศอีก เมื่อเช้าเธอก้าวเท้าผิดออกจากบ้านรึเปล่า ธาดามองเธอเหมือนเธอพูดอะไรไร้สาระที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา “ใครจะไปคิดแบบนั้น ผมว่าคุณควรไปเช็กสมองเสียหน่อยนะ” หน๊อย.....หาว่าฉันบ้า แล้วเมื่อกี้ใครนะที่พูดเรื่องความเชื่อของตระกูลตัวเองที่ดูบ้ามากกว่าเธออีก “คุณต่างหากที่บ้า คนที่ควรไปเช็กสมองก็คือคุณไม่ใช่ฉัน คิดมาได้ไงว่าการที่ฉันมีลูกเพราะน้ำเชื้อของคุณ มันทำให้คุณไม่มีทายาท” “ผมว่าเป็นไปได้นะครับ อันที่จริงเมื่อห้าปีก่อนคุณใหญ่เคยจะแต่งงานกับสุภาพสตรีท่านหนึ่ง ผมขอทราบวันที่คุณผสมเทียมหน่อยนะครับวันไหน” ฌานพูดแล้วก้มลงอ่านเอกสาร ก่อนจะเงยหน้าพูดต่อ “นี่ไงครับ ตอนแรกคุณใหญ่จะแต่งงานแต่พอคุณผสมเทียมเดือนต่อมา ว่าที่ภรรยาของเจ้านายผมก็บอกเลิกข้อตกลงแล้วย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ผมว่ามันก็เกี่ยวอยู่นะ” พิชชาตกตะลึง ส่วนพิมาลาและอัทธกานต์มองหน้ากัน “เจ้านายคุณถูกผู้หญิงทิ้งเกี่ยวอะไรกับฉัน นี่เอาความเชื่อมโยงอะไรมาพูด” พิชชาใกล้สติแตกนี่เขาต้องการอะไรกันแน่ “ผมต้องการของของผมคืน ถึงแม้ว่าวันนี้สสารจะไม่ได้อยู่ในรูปเดิม แต่สสารไม่มีวันเสื่อมสลายไม่ว่าสเปิร์มของผมในตอนนี้อยู่ในรูปแบบใด ผมก็ยืนยันขอรับคืน” ธาดาพูดในขณะที่ลูกน้องกุมขมับ เจ้านายจะมาพูดหลักวิทยาศาสตร์อะไรตอนนี้ “ฉันไม่ให้โว้ย... คนบ้านี่” พิชชาเหลืออดแล้วจริงๆ “งั้นผมจะเอารุ่นพี่คุณเข้าคุก คุณจะสบายใจใช่ไหมพิชชา” ธาดาย้อน คำตอบของเขาทำให้พิชชาร้องกรี๊ด ตอนนี้เธอสติแตกแล้วจริงๆ “หยุด” พิมาลาส่งเสียงห้ามพร้อมกับเอาหนังสือเล่มใหญ่กระแทกบนโต๊ะเสียงดัง พิชชาหยุดเหมือนปิดสวิทซ์ “หยุดทั้งคู่ล่ะค่ะ เราจะไม่ให้มีการพลัดพรากและไม่มีใครเข้าคุก เชื่อว่าคุณธาดาก็ไม่อยากเห็นแบบนั้นใช่ไหมคะ” พิมาลาที่เงียบมานานทนไม่ไหว “ครับ” ธาดาพยักหน้า “ขั้นแรกคือเราต้องพาเด็กๆ และคุณธาดาไปตรวจดีเอ็นเอก่อน ผลออกมาว่ายังไงมาหาทางออกกันอีกทีตกลงไหมคะ”