เธอค่อยผลักออกจากอ้อมกอดของเขา เธอมองเขาที่ยิ้มให้เธอ ซึ่งเธอรู้ตัวว่าเมื่อครู่เธอใช้มือจิกลงบนหลังของเขา เธอจึงรู้สึกผิดขึ้นมาโดยทันที
“พี่จักรหนูขอโทษ พี่เจ็บไหม” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนสำนึกผิด
“ไม่เป็นอะไร เดี๋ยวก็หาย แล้วยาหยีหายกลัวแล้วใช่ไหม” เขาเอ่ยถามเธอ
“หายแล้วค่ะ เดี๋ยวเข้าบ้านไปเดี๋ยวยาหยีเอายามาทาให้นะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ได้” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
“พี่จักรเข้าบ้านกันเถอะฝนเริ่มซาแล้วค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วลุกขึ้นยืนเดินออกจากศาลา เข้าไปในสวนเพื่อเดินไปยังตัวบ้าน
อย่างที่บอกเขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนจะต้านทานความน่ารักและความใสซื่อของเธอได้อย่างไรกันเล่า
“พี่จักรตามเข้ามาค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดังพอสมควร
เธอพาเขาก้าวเดินขึ้นมาชั้นสองของบ้าน แล้วเปิดประตูห้องนอน ซึ่งเป็นห้องสีขาว ติดวอลล์เปเปอร์คิดตี้อะคริลิกนูนเด่น ยังมีคำเขียนสีน้ำตาลว
