บันไดชั้นสองหน้าห้องพลับเพา
ภีมร์หันกลับมามองคนข้างตัวทันทีที่ เมื่อพ้นสายตาผู้ใหญ่ เขาจับมือพลับเพาไว้แน่น ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนลงเล็กน้อย
“แกอย่าคิดมากนะพลับ… แม่เล็กก็เป็นแบบนี้แหละ พูดจาแข็งๆ แต่จริงๆ เขาก็แค่ห่วงเรา”
พลับเพาหัวเราะในลำคอทันที
ไม่ใช่ขำขัน… แต่ขำในความพยายามประนีประนอมของภีมร์
เธอเอียงคอมองเขานิดๆ ยกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย
“แกยังจะเข้าข้างน้าเล็กอีกเหรอ?”
“เราอยู่บ้านนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร อยู่ใกล้แกยิ่งกว่าญาติบางคนด้วยซ้ำ”
“แต่จนถึงวันนี้ น้าเล็กยังมองเราเป็นตัวประหลาดอยู่เลย”
ภีมร์นิ่ง เงียบไปครู่หนึ่ง รู้ดีว่าเธอพูดถูก เขาไม่ได้พูดอะไร แค่บีบมือนั้นแน่นขึ้นเล็กน้อย
พลับเพาไม่ปล่อยให้เงียบเกินไป เธอหรี่ตาแล้วพูดต่อ เสียงยังนิ่ง แต่เฉียบ
“เราไม่ได้เสียใจนะภีมร์… แค่สงสัยเฉยๆ ว่าเราไปทำอะไรให้เขาเกลียดขนาดนั้น”
“หรือว่า… แค่รักแก มันก็ผิด?”
ภีมร์ถอนหายใจแรง เงยหน้าม
