23 :30 น.
ความเงียบสงัดภายในห้องถูกทำลายลงเมื่อประตูบานหนาถูกผลักเปิดออก แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาเป็นลำยาว ทาบทับลงบนเตียงกว้างที่ยับยู่ยี่
ร่างสูงใหญ่ของ ราฟาเอลยืนตระหง่านอยู่ที่กรอบประตู ใบหน้าคมเข้มเรียบตึง ดวงตาสีทองวาวโรจน์กวาดมองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก
บนเตียงนั้น... พาขวัญ นอนหลับสนิทอยู่ตรงกลาง ร่างกายเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าห่มคลุมหมิ่นเหม่ ขนาบข้างด้วยชายหนุ่มสองคน
ทางซ้าย เรย์เดน นอนตะแคงกอดเอวเธอไว้แน่น ใบหน้าซุกไซ้กับซอกคอของเธอแม้ในยามหลับ ทางขวา ฟีลิกซ์ นอนหงายโดยมีศีรษะของพาขวัญหนุนอยู่บนท่อนแขน มือหนาของหมอวางพาดบนหน้าท้องของเธออย่างหวงแหน
กลิ่นคาวโลกีย์ที่ตลบอบอวลบอกเล่าเรื่องราวทุกอย่างได้ดีโดยไม่ต้องมีคำบรรยาย
ราฟาเอลไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก้าวเข้ามาในห้อง รองเท้าหนังกระทบพื้นเสียงดัง ตึก ตึก ทุกย่างก้าวหนักแน่นจนคนที่นอนอยู่เริ่มรู้สึกตัว
เขาหยุดยืนท
