รถเคลื่อนตัวผ่านแสงไฟเมืองที่ไหลยาวเหมือนเส้นสายไม่มีจุดจบ มือของเขายังไม่ปล่อยจากมือเธอ อุณหภูมิอุ่นนั้นคงอยู่เหมือนมันควรอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก
“เมื่อกี้ พ่อคุณดูไม่ค่อยโอเคกับหนูเท่าไหร่”
“เขาไม่โอเคกับทุกอย่างที่ควบคุมไม่ได้”
“แล้วหนูล่ะ ควบคุมได้ไหม”
“ตอนนี้ยัง”
คำตอบสั้น แต่ทำให้เธอหันไปมอง ใบหน้าคมด้านข้างนิ่งเหมือนเดิม แต่แววตาไม่ได้ว่างเปล่า
“คำว่า ตอนนี้ ฟังแล้วไม่ค่อยดีเลยนะคะ”
“มันจริง”
เธอยิ้มบาง “งั้นหนูควรระวังตัวมากขึ้น”
“ควร”
“หรือควรถอย”
ปลายนิ้วของเขากระชับขึ้นเล็กน้อย
“อย่าคิด”
“ทำไมคะ”
“เพราะฉันยังไม่อนุญาต”
ประโยคนั้นกดลงมาเหมือนน้ำหนักจริง มือเธอเย็นขึ้นนิดหนึ่ง แต่กลับไม่ดึงออกรถเลี้ยวเข้าไปในคอนโด แสงไฟด้านล่างสะท้อนกระจกเป็นเงาซ้อนกัน เขาดับเครื่อง แต่ยังไม่ลง
“ขึ้นไป”
“คุณไม่ขึ้นเหรอคะ”
“ขึ้น”
ลิฟต์เคลื่อนตัวช้าเกินไปสำหรับหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นทุ
