หลังจากคิรากรพาเธอออกจากกลุ่มแขกสำคัญ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะผ่อนลงเล็กน้อย แต่ความรู้สึกในใจของตังค์ตังค์กลับไม่ได้เบาลงเลยแม้แต่นิดเดียว
ภาพสายตาของพ่อเขายังติดอยู่ในหัว ความนิ่ง ความกดดัน และคำพูดสั้นสั้นที่เหมือนทิ้งน้ำหนักเอาไว้ ทำให้เธอรู้ทันทีว่าเกมนี้มันไม่ง่ายอย่างที่คิด
“ไหวไหม”
เสียงของคิรากรดังขึ้นข้างหู ตังค์ตังค์หันไปมอง
“ไหวค่ะ”
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังประเมินว่าคำตอบนั้นจริงแค่ไหน
“โกหกไม่เก่ง”
เขาพูดเธอเม้มปากเล็กน้อย
“ก็…ตื่นเต้นนิดหน่อยค่ะ”
“นิดหน่อย”
เขายกคิ้ว ตังค์ตังค์เงียบก่อนจะยอมรับเบาเบา
“มากหน่อยค่ะ”
คิรากรพ่นลมหายใจเบาเบา เหมือนขำในลำคอ
“ดีแล้ว”
“ดี”
“จะได้ไม่ประมาท”
คำตอบนั้นยังคงเป็นเขาเหมือนเดิม เย็น เรียบ และตรง แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ มือของเขายังไม่ปล่อยเธอแม้ตอนนี้จะไม่มีใครมองแล้วก็ตาม ตังค์ตังค์สังเกตเห็น แต่ไม่พูด เธอแค่ปล่อยให
