ห้องเงียบหลังจากประตูปิด“ปึง” เสียงนั้น
ยังสะท้อนอยู่ในหัวตังค์ตังค์ยืนนิ่งกลางห้อง
ที่เมื่อกี้ยังเต็มไปด้วยเขาแต่ตอนนี้เหลือแค่
“ความว่าง”
“…ไปจริง ๆ สินะ”
เธอพึมพำเบา ๆมือยังแตะริมฝีปากตัวเอเหมือนจะย้ำว่าเมื่อกี้มันเกิดขึ้นจริงไม่ใช่ฝันเธอถอนหายใจยาวก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาสายตามองไปรอบห้องทุกอย่างเป็นระเบียบเย็นและเหมือนเจ้าของห้อง เกินไป
“…นี่มันชีวิตเขา”
เธอพูดกับตัวเองแผ่วเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเธอกำลังก้าวเข้ามาในโลกของเขาจริง ๆ
“ครืด”
เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นตังค์ตังค์ชะงักก่อนจะหยิบขึ้นมาชื่อบนหน้าจอทำให้หัวใจเธอกระตุก
“ภาคิน”
เงียบสองวินาที ก่อนที่เธอจะกดรับ
“…ฮัลโหล”
เสียงเธอเบาปลายสายเงียบไปแป๊บ ก่อนจะพูด
“…อยู่กับมันเหรอ”
คำถามตรงไม่มีอ้อมตังค์ตังค์เม้มปาก แน่น
“…มีอะไร”
เธอไม่ตอบแต่ถามกลับภาคินหัวเราะเบา ๆในสาย
“…ตอบแค่นี้ ก็รู้แล้ว”
เงียบ
“…มันพาเธอไปที่ไหน”
