รถของคิรากรเคลื่อนตัวออกจากออฟฟิศ
เงียบไม่มีเสียงเพลง ไม่มีบทสนทนามีแค่
ความตึงเครียดบางอย่างที่ลอยอยู่ในอากาศ
“…คุณจะพาฉันไปไหน”
ตังค์ตังค์ถามเสียงเบา คิรากรไม่หันมามอง
สายตายังจับถนน
“…คอนโดฉัน”
คำตอบสั้นแต่ทำให้หัวใจเธอ กระตุกแรง
“…ไปทำไม”
เธอถามต่อทั้งที่รู้คำตอบคิรากรเงียบ ไปสองวินาทีก่อนจะพูด
“…ถ้าเธอไม่อยากไป บอกตอนนี้”
รถยังวิ่งต่อ ไม่มีการชะลอเหมือนเขาจะไม่หยุดจนกว่าเธอจะเลือกอีกครั้งตังค์ตังค์กำมือแน่นสายตาเธอมองออกไปนอกหน้าต่างแสงไฟวิ่งผ่าน พร่า
“…ถ้าฉันบอกว่าไม่”
เธอพูดเบา คิรากรพยักหน้า นิดเดียว
“…ฉันจะพาเธอกลับ”
เงียบ
“…แล้วทุกอย่างวันนี้”
เขาหยุด ก่อนจะพูดต่อ
“…ฉันจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น”
หัวใจเธอ เหมือนถูกบีบ แรง
“…คุณทำแบบนั้นได้จริงเหรอ”
เธอถามเสียงสั่นคิรากรหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
“…ไม่ได้”
คำตอบนั้นตรง และจริง จนเธอพูดไม่ออก
“…แต่ฉันจะพยายาม”
เขาพูดต
