บรรยากาศในห้อง…เงียบเงียบจนเหมือนโลกทั้งใบหยุดอยู่ตรงนี้
“…เพราะฉันก็ไม่อยากให้เธอเป็นของใคร”
คำพูดนั้นยังค้างอยู่ระหว่างเขากับเธอหนักชัด
และไม่มีทางถอยตังค์ตังค์ยืนอยู่ตรงหน้าเขานิ่งหัวใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ทันเธอไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ไม่เคยมีใครพูดกับเธอแบบนี้ตรงชัด และ…จริงจังขนาดนี้
เธอไม่ได้ตอบแต่สายตาเธอ…มันตอบไปหมดแล้วคิรากรมองเธอนิ่งก่อนจะขยับเข้ามาอีกนิดระยะห่างระหว่างกัน…หายไปจนแทบไม่มี
“เธอรู้ไหม…”
เสียงเขาต่ำใกล้จนเธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจเขา
“…ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่”
ตังค์ตังค์กลืนน้ำลาย มือเธอกำชายเสื้อแน่น
“…ไม่รู้”
คำตอบเบาแต่จริงเขายิ้มมุมปากเล็กน้อเหมือนพอใจในคำตอบนั้น
“งั้นก็อย่าหนี”
มือเขายกขึ้นแตะที่แก้มเธอช้าๆเบาแต่ชัดเจนปลายนิ้วอุ่นทำให้ทั้งตัวเธอสั่นวูบหัวใจเต้นแรงขึ้นอีกทุกวินาที
“ฉันให้โอกาสแล้วนะ”
เขากระซิบเสียงต่ำข้างหูเธอ
“ถ้าจะหยุด…หยุดตอนนี
